Skip to content

A First Step Towards a Banking Union

Posted by (Guest Contributor) on October 31st, 2012 - 36 Comments

 On September 12 the European Commission unveiled its proposals for the transfer of supervisory responsibilities to a European level to the ECB.  This is the first step towards a banking union, with the transfer of deposit insurance and resolution at a European level being the other two.  This column reviews the main advantages of moving supervision to a European level and to the ECB in particular and highlights some of the resulting challenges and risks, also in relation to the other two steps as the three functions—supervision, deposit insurance, and resolution—are intimately interconnected.  

The European Commision’s proposal suggests that all banks in the Eurozone are subject to prudential supervision by the ECB as of January 2014 (EC 2012a).  The supervision of large and systemically important banks and banks that are under government support should be phased in a year earlier; although this seems to be overly optimistic on the speed with which agreement on “fine tuning” the proposal can be reached.  EU countries that have not adopted the euro can choose to be supervised by the ECB on a voluntary basis.  In a separate proposal (EC2012b), the Commission also suggests that the European Banking Authority should not only remain in charge of creating a single ‘rule book’, but that is also tasked with the creation of uniform supervisory practices—a single ‘supervisory handbook’— to ensure that uniform rules and enforcement apply for all EU banks as to create and maintain a level playing field.

As it stands currently, the proposal gives sweeping powers to the ECB for all aspects of bank supervision as well as some crisis management powers.  Within the Eurozone, the ECB will be responsible for licensing credit institutions, ongoing bank supervision to ensure compliance with safety and soundness, early intervention in troubled institutions with powers to require corrective measures such as capital and liquidity injections, and improvements in corporate governance.  The ECB will also have the power, “in cooperation with the relevant resolution authorities”, to close down an institution if necessary.  Currently the resolution of failed institutions rests with national authorities.  As part of the Banking Union, this task is expected to move to a European level to increase the speed with which failed institutions are wind up, internalise externalities that arise in the case of cross-border institutions, and reduce regulatory capture.  The identity, structure, and the exact division of tasks between the ECB and the resolution authority are still to be delineated, but one thing is known for sure: this decision will have important implications for the ultimate success of this first step.  The way institutions die determines how they live!  Beyond any corrective behavior that any policeman can hope to achieve, the way the courts will handle the case is likely to have a first order effect in creating the right incentives ex ante.

 What does moving supervision to a European level buy? And what does it cost?

Moving supervision to a European level does not necessarily imply that supervision should be moved to the ECB.  That is a separate issue— one that is addressed below.  Before turning to that, however, it is important to understand what moving supervision to a European level buys and what it costs.

Having a single European supervisor should increase the likelihood that the rules and enforcement that govern the regulation and supervision of banks would be more uniform across the various EU countries, creating a level-playing field in an integrated financial market, ensuring minimum standards, and reducing risk-shifting opportunities abroad (e.g. Ongena et al. forthcoming).  Uniform rules and enforcement is also a minimum prerequisite for deposit insurance and resolution to be moved to a European level without causing social and political upheaval as both will be pre-funded by bank and state contributions from all participating countries.  Moving supervision to a European level will also increase the distance of supervisors from powerful national lobbies, reducing the scope for regulatory forbearance.  As the financial crisis highlighted, there is a tendency by national supervisors to side with their troubled banks in hiding information from the public and other supervisors, delaying the recognition of losses, postponing corrective measures, ultimately resulting in larger eventual losses.  The lack of sufficient independence of some national supervisors from the executive (in combination with insufficient and explicit powers to intervene) magnifies this problem.  This problem is also at the heart of the current vicious cycle between bank and sovereign risk.  Finally, having a single European supervisor will help improve the oversight of cross-border institutions and perhaps more importantly, also allow for an earlier detection of systemic risk at the level of the EU as a whole.

But what are the costs? Creating a new pan-European supervisor “from scratch” is a daunting task and a very expensive one too, especially given the EU’s current state of fiscal finances.  The infrastructure that needs to be put in place and the highly skilled employees that will need to be hired in such a short period of time should not be taken lightly.  (Talent and skills are scarce, especially when the other side of the camp pays multiple times more.)  And what are we supposed to do with the current infrastructure and employees at the national competent authorities (some of whom have “jobs for life”)?  Moving supervision to the European level does not require that we “reinvent the wheel”.  The new European supervisor could rely on the national supervisors for the day-to-day supervision, especially for the smaller and less systemically important institutions where a deep knowledge of the local economies may be important.  The European supervisor will obviously need to oversee the national supervisors in a clear hierarchical structure and possibly have an examiner regularly present at the national supervisors.  A rotation system as in the US would not work well as it will give rise to coordination and informational problems (see Agarwal et al. 2012).  Working closely with national authorities in an integrated system would avoid unnecessary centralisation of powers, duplication of structures, and the loss of knowledge on the local economies.  As it stands currently, the European Commission’s proposal suggests that the ECB—the European institution put in charge of supervision— should “acquire competences” in carrying out the task and build up a new administrative structure for its fully centralised exercise.

 But why the ECB? Why not?

As mentioned above, moving micro-prudential bank regulation and supervision to a European level does not necessarily imply moving it to the ECB.  Why the ECB?  As very succinctly put by Charles Wyplosz in a recent opinion piece borrowing from Bagehot (1873), every banking system needs a lender of last resort and a Central Bank is the only institution that can fulfill this role given the large amount of money that needs to be mobilised in a very short period of time, especially in the new interconnected world that we live in today (Wyplosz 2012).  For a central bank, however, to be able to act appropriately it must have intimate knowledge of the exact situation of the banks for which it is supposed to act as a lender of last resort in real time, which requires supervisory responsibilities.  The underlying assumption here is that the channeling of accurate and unbiased information from other institutions that do not necessarily share the same incentives cannot be trusted, especially when there is no time or sufficient information to gather an own opinion.  Under this argument the ECB—the Eurozone’s ultimate central bank and lender of last resort— should have the responsibility of supervising the banks as it is ultimately responsible for maintaining the stability of the financial system and of the euro itself.  As Wyplosz (2012) points out, this logic was deliberately ignored when the single currency was created, giving in to pressures from both banks and national supervisors.  The European Commission’s proposal essentially aims at correcting this “birth defect”. 

The lender of last resort argument does not apply to EU countries that are not in the Eurozone.  These countries have their own currencies and their own central banks who can assume the responsibilities of the lender of last resort.  In fact, the proposal does not transfer the supervision of non-Eurozone banks to the ECB, but allows them to join on a voluntary basis.[1]  (Anything shorter than that, would have guaranteed that the proposal will be vetoed by opposing countries.)  As a result, some of the advantages of moving supervision to a European level—mentioned above— will fall short of reaching their full potential.  For example, while the supervision of cross-border institutions will be on a consolidated basis for their Eurozone activities, there will still be need for co-ordination between euro and non-euro jurisdictions.  Similar examples can be made for the other advantages mentioned above— although the problems with the uniform rules and their enforcement may be mitigated by the European Banking Authority’s common ‘rule book’ and ‘handbook’ that will apply to all EU countries, not just those in the Eurozone. 

One important concern of hosting monetary policy and bank supervision under the same institution has to do with the potentially conflicting goals of the two tasks (e.g. Goodhart and Schoenmaker 1992).  Monetary policy is usually countercyclical, while the effects of regulation and supervision tend to be procyclical, offsetting to some extent the objectives of monetary policy.  In particular, during periods of economic slowdown, the financial condition of banks deteriorates and supervisors step in and apply pressure on the institutions to improve their condition.  However, the implementation of these requirements will typically result in tighter credit, reinforcing the recession.[2]  Following this line of argument, one might expect that a central bank may “go easier” on supervision to support monetary policy objectives.  Supervision could also influence the conduct of monetary policy.  It is often argued that interest rates may be kept lower than otherwise because of concerns about the banking sector, resulting in worse performance with respect to price stability.[3]  Because of such conflicts, it is often argued that monetary policy and bank supervision should be kept separate, and when hosted under the same institution, “Chinese walls” should be erected between the two functions.  The proposal seems to share these concerns as it proposes a segregation of activities between monetary policy and bank supervision within the ECB.  Carmassi et al. (2012) argue that separation seems hardly guaranteed under the proposed set-up as supervision will be under the “oversight and responsibility” of the ECB’s governing council— they argue instead that setting-up a separate and independent governing council within the ECB would be a better alternative. 

Giving supervisory responsibilities to a central bank could also have some important positive effects.  Peek et al. (1999) argued that information obtained from bank supervision could improve the accuracy of economic forecasting, and thus help the central bank to conduct monetary policy more effectively.  Problems in the banking sector may serve as an early indicator of deteriorating macroeconomic conditions.[4]  Using data from the US—where the Fed is responsible for monetary policy and the supervision of some of the largest US banks— the authors showed that supervisory information can and does help the Fed to conduct monetary policy more effectively.  They found that confidential information on the health of the banking system (CAMEL ratings) is useful in predicting inflation and unemployment, but is not used by private forecasters or by the Fed itself in its forecasts.  Although, the Fed does not seem to make systematic use of this information in its Greenbook forecasts, they found that this confidential information is taken into account when setting monetary policy (i.e., it is found to affect the votes of the FOMC members).  While Peek et al. (1999) showed the FED’s supervisory responsibilities affect its contact of monetary policy, Ioannidou (2005) showed that monetary policy also affects the Fed’s behavior as a bank supervisor.  When the Fed tightens monetary policy, it becomes less strict in bank supervision (i.e. an increase in interest rates or a decrease in reserves is associated with a lower probability of intervention).  Monetary policy instead is not found to alter the behaviour of the other two federal supervisors—the FDIC and OCC— who do not have monetary policy responsibilities. One possible explanation for these finding is that the Fed is less strict on supervision to compensate banks for the extra pressure it puts on them when it tightens monetary policy, either because it is concerned about possible adverse effects from bank failures on its reputation or because it is concerned about possible adverse effects on financial stability.  After all the Fed is responsible for maintaining the stability of the financial system and it supervising of some of the largest banks in the US.

 Although I do believe that combining the two functions under the same institution will result in cross-effects from one function to the other—existing evidence from the US reviewed above supports this belief— the discussion about conflicts of interests is somewhat artificial.  The “conflicts” described above are genuine and are not likely to be eliminated by institutional rearrangements.  Giving up one objective in favour of another will sometimes be unavoidable at the society’s level.  Eliminating the problem at the level of a particular institution is not going to solve these conflicts.  An important question is which institutional setup would resolve these conflicts in the most efficient way for the society at large.  One could argue that internalising conflicting goals within a single institution may result in a more efficient resolution because of lower frictions in deciding and implementing policies and because of enhanced accountability.  It may also allow the central bank to internalize and react to unintended consequences that monetary policy may have on banks risk-taking incentives (see Ioannidou et al. 2009 and Jiménez et al. 2009).  On the other hand, supervisory failures, which to some extent are unavoidable, might undermine the ECB’s reputation and credibility in preserving price stability (especially if banks view this integrated approach as access to a lager “put option”).  If a central bank is responsible for bank supervision and bank failures occur, the public perception of its credibility could be adversely affected (e.g. Bank of England and the failure of BCCI in 1991).  It is therefore very important that the banking union is completed.  Improving the end-game is of crucial importance for setting the right incentives ex ante and giving the ECB a chance (to succeed). 


Agarwal, Sumit, Lucca, David, Seru, Amit and Francesco Trebi (2012). “Inconsistent Regulators: Evidence from Banking”, working paper ssrn-id978548.

 Bagehot, Walter. Lombard Street, Kegan, Paul & Co., London, 1873.

 Berger, Allen N., Kashyap, Anil K., and Joseph M. Scalise (1995). “The Transformation of the U.S. Banking Industry: What a Long Strange Trip It’s Been.” Brookings Papers on Economic Activity 2, 55-201.

 Berger, Allen N., and Gregory F. Udell (1994). “Did Risk-Based Capital Requirements Allocate Bank Credit and Caused a ‘Credit Crunch’ in the United States?” Journal of Money, Credit and Banking 26, 585-628.

 Bernanke, Ben S., and Mark Gertler (1995). “Inside the Black Box: The Credit Channel of Monetary Policy Transmission.” Journal of Economic Perspectives 9, 27-48.

 Bernanke, Ben S., and Cara Lown (1991). “The Credit Crunch.” Brookings Papers on Economic Activity 2, 205-239.

Carmassi, Jacopo, Di Noia, Carmine, and Stefano Micossi (2012). “Banking union: A federal model for the European Union with prompt corrective action”,

European Commission (2012a). “Council Regulation conferring specific tasks on the European Central Bank concerning policies relating to the prudential supervision of credit institutions”.

European Commission (2012b). “Regulation of the European Parliament and of the Council amending Regulation (EU) No 1093/2010 establishing a European Supervisory Authority (European Banking Authority) as regards its interaction with Council Regulation (EU) No…/… conferring specific tasks on the European Central Bank concerning policies relating to the prudential supervision of credit institutions”.

Di Noia, Carmine, and Giorgio Di Giorgio (1999). “Should Bank Supervision and Monetary Policy Tasks be Given to Different Agencies?” International Finance 2, 361-378.

 Goodhart, Charles A. E., and Dirk Schoenmaker (1992). “Institutional Separation between Supervisory and Monetary Agencies.” Giornale degli Economisti e Annali di Economia 9-12, 353-439.

 Hancock, Diana L., and James A. Wilcox (1995). “Bank Capital Shocks: Dynamic Effects on Securities, Loans and Capital.” Journal of Banking and Finance 19, 661-677.

 Hubbard, Glenn R. (1995). “Is there a ‘Credit Channel’ for Monetary Policy?” Federal Reserve Bank of St. Louis Review, May/June, 63-77.

 Ioannidou, Vasso (2005). “Does Monetary Policy Affect the Central Bank’s Role in Bank Supervision?” Journal of Financial Intermediation 14, 58-85.

 Ioannidou, Vasso, Ongena, Steven, and José Luis Peydró (2009). “Monetary Policy, Risk-Taking and Pricing: Evidence from a Quasi-Natural Experiment” European Banking Center Discussion Paper No. 2009-04S.

 Jiménez, Gabriel, Ongena, Steven, Peydró José Luis, and Jesús Saurina (2009). “Hazardous Times for Monetary Policy: What do Twenty-Three Million Bank Loans Say about the Effects of Monetary Policy on Credit Risk-Taking?” Banco de Espana Working Paper No. 0833.

 Kashyap, Anil K., Stein, Jeremy C., and David W. Wilcox (1993). “Monetary Policy and Credit Conditions: Evidence from the Composition of External Finance.” American Economic Review 83, 78-98.

 Ongena, Steven, Popov, Alex, and Greg Udel (forthcoming). “When the Cat’s Away the Mice Will Play’: Does Regulation At Home Affect Bank Risk Taking Abroad?” Journal of Financial Economics.

 Peek, Joe, Rosengren, Eric S., and Geoffrey M. B. Tootell (1999). “Is Bank Supervision Central to Central Banking?” Quarterly Journal of Economics 114, 629-653.

 Vittas, Dimitri (1992). Thrift Regulation in the United Kingdom and the United States, a Historical Perspective. Washington, World Bank, September.

 Wyplosz, Charles (2012). “On Banking Union, Speak the Truth”,, September.

 Other related material:

About the author

Vasso Ioannidou is a Professor of Finance at Tilburg University and a research fellow and Board member at the European Banking Center (EBC).  Her research interests include the transmission mechanism of monetary policy, bank-firm relationships, prudential bank regulation and supervision, and the interaction between market discipline, deposit insurance design, and moral hazard.  Her work has been published in the Journal of Finance, the Journal of Financial Economics, the Journal of Financial Intermediation, and the Journal of International Economics and it has been presented in leading international conferences including the meetings of the American Economic and Finance Associations, the Financial Intermediation Research Society, and the NBER Summer Institute.

[1] This choice should be made at the country level (and not at the level of an institution).  Opting in and out easily should not be possible, as this will induce strategic behavior and a “race to the bottom”.

[2] The slow recovery from the 1990 U.S. recession was attributed by many researchers to a dramatic decrease in the supply of bank loans caused by increased capital requirements and more stringent regulatory practices (Bernanke and Lown, 1991; Berger and Udell, 1994; Berger, Kashyap and Scalise, 1995; Hancock, Laing and Wilcox, 1995).

[3] During the 1980s and the beginning of the 1990s, the US interest rates were kept low because of the severe problems of the Savings and Loan Associations (Vittas, 1992).  Central banks with supervisory responsibilities have been found to have worse track records in fighting inflation (Goodhart and Schoenmaker (1992).  This is true even after controlling for central bank independence (see Di Noia and Di Giorgio, 1999).

[4] To the extent that the “lending channel” of monetary policy is operative, supervisory information could provide advance notice of changes in bank lending behavior (see, for example, Bernanke and Gertler, 1995; Hubbard, 1995; and Kashyap, Stein and Wilcox, 1993).

Categories → Οικονομία

  1. avatar
    G on October 31, 2012 - (permalink)

    Πολυ καλο αρθρο πανω σε πολυ επικαιρο θεμα.

  2. avatar
    VS on October 31, 2012 - (permalink)

    Dear Vaso,

    Unfortunately a banking union is not a solution (it is merely a temporary fix – if even that)…

    I highly recommend that you read the following article if you are truly interested in understanding the true nature (and the real root cause of the instability) of the euro:

    In case someone is interested in finding a PERMANENT SOLUTION to the ‘banking’ problems faced today I think the following article is an excellent starting point:

    In my opinion the biggest obstacle/enemy facing the world today is the IGNORANCE of the population regarding basic economic principles in lieu with monetary theory. Unfortunately I do not see that changing any time soon. Saying that, I think that eventually (maybe in a few decades) it will be more than obvious that the single biggest flaw in the structure of the banking system is the existence of the fractional reserve lending practice which in my opinion is the main (not the only but the main) reason of today’s economic depression …

  3. avatar
    Giorgos on October 31, 2012 - (permalink)

    The banking union will be the end of the banking sector of small countries like Cyprus. Just like the monetary union was not suitable for various countries, the banking union will assume we are all…Germans and French! But we are not. We (in Cyprus) need to maintain our flexibility with of course high levels of prudency. But we cannot and should not become Austrians.Utopia from failed politicians and bankers.

    • avatar
      Επιλήσμων on October 31, 2012 - (permalink)

      What you suggest, dear Giorgio, you should have thought about it before applying for membership to this “exclusive” club. Which is not as exclusive after all !!!
      Εάν ένας φτωχός και ασήμαντος, γίνει μέλος σε ένα αριστοκρατικό club ή λέσχη του Λονδίνου, στο τέλος θα καταντήσει ο λαντζιέρης της λέσχης!

  4. avatar
    ARGYRIA on October 31, 2012 - (permalink)

    If EU’s ultimate goal is monetary and fiscal unity, then it makes sense that the banking system should be unified too.

    The central banks of the eurozone member state countries have been operating under the direction of ECB for a while now. Therefore, why is banking unity such a revelation all of a sudden? “They” have been paving the way towards this eventuality for a long time now….

  5. avatar
    Επιλήσμων on October 31, 2012 - (permalink)

    Διαβάζοντας το πολύ ενημερωτικό (αλλά αρκετά τεχνικό και όχι από όλους άμεσα καταληπτό) άρθρο, διερωτούμαι κατά πόσο η κα Βάσω Ιωαννίδου έχει μελετήσει το τραπεζικό σκηνικό της Κύπρου, ιδίως 2009-2012, που είναι και η περίοδος που επήλθε η τραπεζική μας καταστροφή. Διαβάζω συγκεκριμένα ότι “… her research interests include … prudential bank regulation and supervision,… and moral hazard”.
    Ακριβώς είναι τα σημεία στα οποία πιστεύω υστερήσαμε και πήγαμε λάθος, και θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη ενός ακαδημαϊκού μέ την πείρα , την ειδικότητα και τα ενδιαφέροντα της κας Ιωαννίδου.

    Γιά το ίδιο το άρθρο, αυτό που έχω να παρατηρήσω είναι ότι έφθασε ο καιρός να διορθωθεί η μεγάλη ανωμαλία που υπάρχει στη ευρωζώνη, να έχει δημιουργήση δλδ μιά Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χωρίς να έχει την δύναμη του Lender of last resort ενώ αφαιρούσε κατά κάποιο τρόπο την ίδια στιγμή αυτό τον ρόλο από τις εθνικές Κεντρικές Τράπεζες.
    Και είναι φυσικά αναγκαίον αυτός ο Δανειστής να έχει και την γενική εποπτεία. (Δλδ να μην θέλουμε και το ψωμί σωστό και τον σκύλο χορτάτο).

    Ας ευχήθούμε, αυτό το πρώτο βήμα προς τραπεζική ενωποίηση να έχει συνέχεια και να μας οδηγήσει σε πραγματική σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, και θα αποβεί τροχοπέδη σε όσους σχεδιάζουν να επαναλάβουν, γιά δικό τους κέρδος, την διαπλοκή και διαφθορά που μας έφερε στο χείλος της καταστροφής.

  6. avatar
    αθηνα on October 31, 2012 - (permalink)

    Και ενώ εμείς ασχολούμαστε με θεωρητικά σχόλια περί Banking Union το 2014,ο Σό’ι′μπλε μας άδειασε κανονικότατα,λέγοντας ότι το πρόβλημά μας θα συζητηθεί του χρόνου.Οταν όλο το καλοκαίρι κάναμε Ολυμπισμό μετά διακοπών,και μέχρι προ λίγων εβδομάδων ο Σιαρλή κοιμόταν ήσυχος,ενώ ο πρόεδρος όργωνε τα μουσεία του Βατικανού και έκοβε κορδέλλες εκθέσεων εις Παρισίους,αποκοιμίζαμε τους δημ.υπαλλήλους και φυσικά τον Georgie,ότι τον 13ο ουκ ελάττω παραδώσω.Σαν δεν ντρεπόμαστε εγω λέω.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 1, 2012 - (permalink)

      Αγαπητή αθηνα,
      ΟΙ Ρώσσοι δεν είναι το κυπριακό κούρεμα που φοβούνται αλλά την πολιτική αντιπαράθεση/δυσαρέσκεια (που διαμορφώθηκε στα παρασκήνια και έτσι δεν έγινε ευρέως αντιληπτή) με την Τρόικα και τις δυνάμεις που την εκπροσωπούν – ΔΝΤ (δλδ ΗΠΑ και Κριστίν Λαγκαρντ) και ΕΕ (δλδ Γερμανία και Αντζελα Μέρκελ). Με λίγα λόγια: Cherchez la femme!

      • avatar
        αθηνα on November 1, 2012 - (permalink)

        Επιλήσμονα,επειδή είναι λίγο συγχισμένα που τα γράφεις,για ποιά πολιτική αντιπαράθεση μιλάς,εδώ ή στους κόλπους της Τρόικα; Διότι αν εννοείς τις μικροαντιρρήσεις δικών μας μεμονωμένων πολιτικών,να μου επιτρέψεις να σου πω ότι ποτέ δεν περίμενα η επιτήδεια ουδετερότητά[;] σου,να εξικνείται σε τόσο έωλη επιχειρηματολογία,ή δουρειο-ίππεια πονηριά.Μα ακόμα και ο σύντροφος Αντρος μίλησε για νέα πρόταση προς τους Ρώσσους,και όχι για χαλάστρα απο την αντιπολίτευση.Αλλά έτσι μάθαμε,ότι πάει στραβά-κινέζικη επένδυση,καταρινή επένδυση,…αρειανή επένδυση,ανατίναξη της ραχοκοκκαλιάς του ηλεκτρικού μας δυναμικού στο Μαρί,καταβαράθρωση της οικονομίας μας-φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός απο τους αστέρες.Τώρα,αν εννοείς κάτι άλλο εκτός συνόρων,γίνε πλέον σαφής,εσύ που έχεις inside information.

        • avatar
          Επιλήσμων on November 2, 2012 - (permalink)

          Αγαπητή αθηνα,
          Εάν παρακολούθησες προ ολίγου το πρόγραμμα “Προεκτάσεις”, ο κ.Σιαρλή έδωσε απάντηση στην απορία σου γιατί το Ρωσσικό δάνειο “σκοντάφτει″, όπως ήταν και η ερώτηση του κ.Καρεκλά.
          Ο κ.Σιαρλή ελίχθηκε αρκετά, αλλά στο τέλος μας είπε που ακριβώς “σκοντάφτει″ το δάνειο. Ο ίδιος λόγος που σου είπα και εγώ. Πρός μεγάλη μου έκπληξη, νομίζω ούτε ο κ.Καρεκλάς κατάλαβε την βαρύτητα της εξήγησης που έδωσε ο κ.Σιαρλή, και επέμενε μέχρι που στο τέλος είπε του κ.Σιαρλη περίπου το εξής: “Δεν καταλάβω γιατί μιά φιλική χώρα όπως
          είναι η Ρωσσία, δεν μας απαντά ευθέως και να μας δώσει το δάνειο”.
          Πολύ καλή και η απάντηση του κ.Σιαρλή: “Ούτε και εγώ”. Τι άλλο να έλεγε ο άνθρωπος!

          Λοιπόν, θα το πω με πολύ απλά λόγια: Η Ρωσσία, όσο και εάν μας αγαπά, ζυγίζει καταστάσεις. (Αυτό είναι η πιό απλή και βασική μορφή της πολιτικής – όλα τα Κράτη το κάνουν, εμείς ειμαστε η εξαίρεση προς επιβεβαίωση του κανόνα).
          Και μεταξύ Κύπρου και των άλλων πολιτικών δυνάμεων που σου ανάφερα (αυτές που είναι πίσω από την Τρόικα δλδ ΗΠΑ και Γερμανία) υποθέτω δεν χρειάζεσαι εμένα να σου πω που θα βαρέσει η πλάστιγγα!

          • avatar
            αθηνα on November 2, 2012 - (permalink)

            Επιλήσμονά μου,λόγω επείγοντος επαγγελματικού περιστατικού,δέν είδα τις ‘Προεκτάσεις’. Αλλά δεν έχει και πολλή σημασία η εκδοχή Σιαρλή. Γιατί εκείνο που προσπαθώ εδώ και μήνες να σου πω,είναι ότι για όλα φταίει το κακό μας το κεφάλι.Αυτή η διαχρονική εμμονή στο να φορτώνουμε την εγκληματική μας ανεπάρκεια σε ξένο δάκτυλο [πραξικόπημα,χρηματιστηριακό κραχ,οικονομική χρεωκοπία] ,ή στην κακοτυχία μας και σε μερικούς καραβανάδες [Μαρί],δεν μας αφήνει να δούμε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.Γιατί το χρόνια στρεβλό και σπάταλο κράτος δεν είναι οι ξένοι που το έφτιαξαν.Ενας φίλος μου έλεγε χτες ότι έχουμε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα,πάνω απο 900 διευθύνσεις,άρα πάνω απο 900 διευθυντάδες Α16.Οταν η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου εργοδοτεί 55 άτομα,φταίει η Λαγκάρντ ή η Μέρκελ; Kαι γιατί δεν κυνηγούν τη μικρή Μάλτα,μήπως δεν τους αρέσει η φάτσα μας;Αλλά όταν έχεις έναν πρόεδρο,που ο κόσμος κρέμμεται απο τα χείλη του ν’ακούσει μιά κουβέντα,να σου απαντά περίπου,”ήντα τζιαιρούς εφτάσαμεν”,εννοώντας να παρακαλούμε τη Τρόικα να έλθει,αντιλαμβάνεσαι,άν βέβαια σε αφήνει η ουδετερότητά [;] σου να αντιληφθείς,και συμφωνώ με τον κ.Χριστόφια,σε τί κατάντια έχουμε περιπέσει.

    • avatar
      The Invisible Hand on November 1, 2012 - (permalink)

      Φίλε επιλήσμονα

      Σωστή η υπόδειξις σου cherchez les femmes. Αλλά δεν σταματούμε να χρησιμοποιούμε τη ρώσικη Τρόϊκα, όταν υπάρχει η Ομηρική ελληνική λέξις τρίιππο;

      Το θυμήθηκα απο συσχετισμό με το σχόλιο σου, επειδή λέγεται ότι στες αρματοδρομιες της αρχαίας Σπάρτης το ρόλο του ηνίοχου στα τρίιππα είχαν γυναίκες, όπως και παρ’ ημίν.

      Δεν γνωρίζω αν οι κυρίες που ανέφερες ξέρουν να ιππεύουν και γαϊδούρια Κυπριακά.

      • avatar
        αθηνα on November 2, 2012 - (permalink)

        Μην αναφέρεσαι σε κυπριακά γα’ι′δούρια,γιατί ο Επιλήσμων είναι επίτιμος πρόεδρος του συνδέσμου προστασίας αυτών των συμπαθών ζώων. Και έχει δείξει κατ’επανάληψιν τα αισθήματά του, εδώ στο blog :)

        • avatar
          Επιλήσμων on November 5, 2012 - (permalink)

          Φίλη αθηνα,

          Επειδή όλοι γνωρίζουμε τι ακριβώς εννοείς με αυτά που λέγεις πιό πάνω, σε παρακαλώ να μου υποδείξεις ένα-δυό σχόλια μου που να ειναι σχετικά με την προστασία και τα αισθήματα μου προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι όμως αλήθεια ότι ως τώρα δεν έχω άμεσα κάνει αρνητικά σχόλια γιά τον κ.Χριστόφια. Αυτό είναι απλή σύμπτωση και τύχη. Σε πολλές αρνητικές επισημάνσεις που έκανα γιά τους πολιτικούς μας, ουδέποτε εξαίρεσα τον Πρόεδρο.

          Επίσης το θεωρώ άνανδρο να χτυπάς κάποιο που είναι σχεδόν πεσμένος στο έδαφος. Έστω και εάν μας λένε ότι δεν παρακαλούμε την Τρόικα αλλά απλώς την καλούμε. Και περιμένουμε τηλεφώνημα τους.
          Αυτό μου θυμίζει το κλασσικό: Don’t Call Us, We Will Call You” .
          Εάν όμως προτιμάτε κάτι πιό εύθυμο, θυμηθήτε το τραγουδάκι της δικής μας Έλενας Πατρόκλου στη Eurovision το 1991: ” Εδώ πλανήτης γη, εδώ πλανήτης γη, SOS, SOS, SOS “. Αλλάξτε το “πλανήτης γη” με “Εδώ Προεδρικό, εδώ προεδρικό” και την Έλενα Πατρόκλου με – ας πούμε – κ.Στεφάνου, και δεν είμαστε μακριά από την πραγματικότητα.

          ΥΓ Έγραψα αυτό το σχόλιο προχτές, αλλά δεν είμαι σίγουρος εάν το έκανα “posted” ή εάν κόπηκε από τον moderator, – θα δείξει!- .

          • avatar
            αθηνα on November 5, 2012 - (permalink)

            Επιλήσμονα,να μου επιτρέψεις να σου επισημάνω ότι οι πολλές συμπτώσεις,παύουν να είναι συμπτώσεις.Τώρα,το πόσο άνανδρο είναι να καυτηριάζεις έντονα την οικτρή πραγματικότητα,επέτρεψέ μου να διαφωνήσω,διότι εδώ δεν είναι παλαίστρα για να μιλούμε με όρους πυγμαχίας.Ομως,ακόμα και έτσι να είναι,εγώ δεν είδα να υψώνει λευκή πετσέττα κανένας απο το πολυάριθμο προπονητικό team αυτού που είναι σωριασμένος στο κανναβάτσο,για να επικαλείσαι έλλειψη μεγαλοψυχίας του αντιπάλου.

    • avatar
      Georgie on November 5, 2012 - (permalink)

      Αθηνά, ο λόγος που δεν μπαίνω καν στον κόπο να σου απαντήσω είναι γιατι πολύ απλά όλο και περισσότερο ακούγεσαι σαν τον Κουλία, με περισσότερο δεξιόστροφο και φανατισμένο βέβαια τόνο. Τελευταία δε διανθίζεις τα ποστ σου με ανακρίβιες του τύπου 900 διευθυντές Α16 στο δημόσιο και το πράγμα καταντά κοροιδία..

      • avatar
        αθηνα on November 5, 2012 - (permalink)

        Κανένας δεν σε υποχρεώνει αγαπητέ μου,να απαντάς σε κανέναν.Ειδικά σε εργάσιμη ώρα. Keep dreaming in your virtual reality.Εκείνο που ειλικρινά ελπίζω,είναι να μην σε ξυπνήσει η εφιαλτική πραγματικότητα.

        • avatar
          αθηνα on November 6, 2012 - (permalink)

          Αλλά ακόμα και ο Κουλίας,στον οποίον αναφέρεσαι τόσο υποτιμητικά,μερικές φορές έχει απόλυτο δίκαιο.Στο θέμα πχ των λαθρομεταναστών,φτάσαμε στο σημείο να τους ζηλεύουν μερικοί συμπολίτες μας,όχι βέβαια εσύ που θα χάσεις έναν μισθό απο τα μέτρα,αλλά εκείνοι που έχουν χάσει όλους τους μισθούς τους.Κατά τα άλλα,είχες τις προάλλες το…θάρρος να ισχυρίζεσαι χωρίς να ερυθριάς,ότι το μισθολόγιο στον ιδιωτικό τομέα έχει… αυξηθεί. Στη Γερμανία φαίνεται ότι αναφέρεσαι.

  7. avatar
    αθηνα on November 1, 2012 - (permalink)

    Και γώ η άσχετη διερωτούμαι,τί να τη κάνω τη Τραπεζική Ενωση το ’14,όταν πιθανόν να μην έχω τράπεζες το τέλος του ’12. Και αν δεν κάνω λάθος,το cor Tier 10,είναι ο κ.Δημητριάδης που το έβαλε πρώτος στο τραπέζι.Τώρα που συνειδητοποιήσαμε πόσο καταστροφικό θα είναι,τρέχουμε να πείσουμε τη Τρόικα να μείνει στο 8 ή έστω 9.Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Αλλά τί έγινε με κείνη την ευφάνταστη πολυεπίπεδη-πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική του προέδρου.Τόσους φίλους έχουμε.Και καλά οι Ρώσσοι στήνουν,διότι φοβούνται ότι αργά ή γρήγορα θα πάμε για κούρεμα όπως η Ελλάδα,και θέλουν επιπλέον εξασφαλίσεις.Ομως η Μέρκελ θα μπορούσε να πείσει τον… δύστροπο Σό’ι′μπλε,”γιατί πως να το κάνουμε,είμαστε φίλοι”,είπε ο πρόεδρος!

    • avatar
      G on November 1, 2012 - (permalink)

      Μην επαναλαμβάνεις τα λάθη του Νικολάκη και εκτίθεστε μαζί μεγάλοι μου τραπεζίτες, το core tier 1 στο 10% ήταν καθαρά επιθυμία της Τρόικα, διότι αγαπητοί μου η Bασιλεία 3 αυτό θα μας επιβάλει έτσι και αλλιώς, άρα καλά είναι να πάμε εκεί, αλλά σταδιακά όχι άμεσα.
      Το ίδιο και τα Non Performing Loans, βλέπετε κάτω από κάτι μεγάλους πρωην επόπτες (που δεν έκαναν λάθη) είχαμε δικά μας Κυπριακά πρότυπα εποπτείας που πόρρω απείχαν από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο……

      • avatar
        αθηνα on November 1, 2012 - (permalink)

        Mα και το cor tier 1 στο…15%,είναι ακόμα καλυτερο φίλε μου.Και η εξάλειψη του ελλείμματος και οι ισοσκελισμένοι προ’υ’πολογισμοί,είναι directives της ΕΕ. Αλλά,’το μεν πνεύμα πρόθυμο,η δε σαρξ ασθενής’. Ομως,αντιπαρερχόμενη τα περί Νικολάκη-που δεν σας έκατσε- ένα θα σου πω κύριε G,ότι αν είχαμε ένα νοικοκυρεμένο κράτος,αλλοιώς θα μας έβλεπαν και οι δανειστές μας,Τροικανοί ή Ρώσσοι.Οτι δηλαδή δεν θα καταλήξουμε σε κούρεμα,μετά απο λίγο καιρό.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 1, 2012 - (permalink)

      Αγ. επιμελητή (moderator), το σχόλιο μου που έγινε posted λίγο πιό πάνω, έπρεπε να εμφανιστεί κάτω από το σχόλιο της αθηνας που προφητικά αρχίζει: ” Και εγώ η άσχετη …” .

      Να προσθέσω και δυό λόγια, επ’ ευκαιρίας, γιά την παρατήρηση της αθηνας, ότι το core tier 1 στο 10%, το έβαλε στο τραπέζι ο κ.Δημητριάδης. Ουδέν αναληθέστερον. Ελπίζω απλώς να ήταν παραπληροφορημένη όπως φυσικά ήταν και ο κ.Νικόλας Παπαδόπουλος με τα NPL.

      • avatar
        αθηνα on November 1, 2012 - (permalink)

        Επιλήσμονα,εγώ η ίδια δηλώνω άσχετη περί τα οικονομικά,εξάλλου γιατρός είμαι.Εξάλλου είδαμε και τους επα’ί’οντες περι τα οικονομικά.Θεωρητικοί που συγκρούονται βάναυσα μεταξύ τους,σε σημείο που διερωτάσαι εάν υπάρχει οικονομική επιστήμη.Ομως ελπίζω να με πιστώνεις με τον κοινό νου για να αντιλαμβάνομαι ότι το χάλι μας είναι κατά βάσιν πολιτικό.Το οικονομικό μας χάλι ήταν η παράπλευρη απώλεια.Ακόμα και αν φορτώσουμε την αποκλειστική οικονομική ευθύνη στον Ορφανίδη,και όσο και να διαφωνείς,την αποτυχία αυτού του κράτους,την χρεώνεται ο εκάστοτε πρόεδρος.Ειδάλλως γιατί να έχουμε πρόεδρο;Οπως είπα και παλιότερα,θα ήταν ικανότερος,και σίγουρα οικονομικότερος, ο Deep Blue της IBM.

        • avatar
          G on November 2, 2012 - (permalink)

          Σου συστήνω να βλέπεις οικονομαχΙες και θα καταλάβεις τα πάντα περί οικονομίας.

          • avatar
            αθηνα on November 2, 2012 - (permalink)

            Μα ακόμα και ο τίτλος της εκπομπής [μάχες],επιβεβαιώνει αυτό που έγραψα πιό πάνω.Οτι η οικονομική επιστήμη δεν έχει αναπτυχθεί σε επίπεδα άλλων επιστημών,όπου οι αλγόριθμοι και τα guidelines,είναι διεθνώς αποδεκτά,και εκ των ών ουκ άνευ.Ενώ εδώ μιλάμε για το μνήμα του Αγίου Νεοφύτου.Οτι πεις περίπου,είσαι μέσα.

          • avatar
            Καχ on November 2, 2012 - (permalink)

            Φίλε G.

            Είδα εγώ τις Εικονομαχίες με τον Σιαρλή αλλά δεν ήταν καθόλου αποκαλυπτικό.Όσο επιθετικός και ισχυρογνώμων είναι ο Γεωργιάδης στον Πολίτη τόσο ίλαρος ήταν στην τηλεόραση.Ο Καρεκλάς στο ΡΙΚ ήταν πολύ καλύτερος,τουλάχιστον είπε εκείνα που ήθελε έστω κι αν έχει πολύ λιγότερη γνώση οικονομικών και δεν μπορεί να κάμει “follow- through”Ο Γεωργιάδης είτε συμφωνείς είτε όχι μαζί του κατέχει το αντικείμενο αλλά αυτό δεν αρκεί αν δεν σκορσάρει τον συνομιλητή του.Είναι εκπληκτική η θέση Σιαρλή ότι δεν έχει σχέση το ποσό που θα θέλουν οι τράπεζες μη ουσιαστικο και το άφησε να περάσει ασχολίαστο.Αν θέλουν 5 δις είναι ένα πράμα,αν θέλουν 15 απλούστατα δεν μπορούμε να αναλάβουμε σαν κράτος έτσι βάρος,οπότε μνημόνιο γιοκ.Οπότε αν δεν ξέρουμε το νούμερο έστω και στο περίπου δεν μπορούμε να υπογράψουμε συμφωνία που να καλύπτει τις τράπεζες.

  8. avatar
    CP on November 1, 2012 - (permalink)

    Η αιτία που μας έφερε ως εδώ είναι ο υπερδανεισμός (από κυβέρνηση και ιδιωτικό τομέα). Χωρίς υπερβολικό δανεισμό δεν θα φτάναμε εδώ που έχουμε φτάσει (σπάσιμο φούσκας ακινήτων, κλείσιμο επιχειρήσεων, ανεργία, κλείσιμο αγορών για κυβερνητικά χρεόγραφα, φούσκωμα μη εξυπηρετούμενων δανείων, έλλειψη ρευστότητας, κάθοδος Τρόικας).
    Και το ερώτημα είναι τί θα εμποδίσει στο μέλλον, μετά από την αναμενόμενη Τραπεζική ενοποίηση, την επανάληψη του ιδίου φαινομένου; Τό πρόβλημα δηλαδή είναι η έλλειψη μιας Κεντρικής Τράπεζας η οποία θα αγοράζει τα χρεόγραφα των χωρών που αποκλείονται από τις αγορές γιατί μπορεί να έχουν δημιουργήσει άλλες φούσκες (με υπερδανισμό φυσικά). Το γεγονός αυτό από μόνο του δεν διμηουργεί ηθικούς κινδύνους (moral hazard), που σημαίνει ότι το πρόβλημα (υπερδανεισμός, φούσκες ) θα επιδεινώνεται;
    Κάποιος θα επιχειρηματολογήσει ότι θα εισαχθούν κριτήρια και κανονισμοί (Χρέος/ΑΕΠ, Δημοσιονομικό έλλειμα/ΑΕΠ , Καταθέσεις/Δανεια κ.λ.π). Κριτήρια όμως υπήρχαν/υπάρχουν (τουλάχιστο για τα δημοσιονομικά), τα οποία και έχουν αγνοηθεί (για λόγους εθνικών συμφερόντων, ιδεολογικών θέσεων, κομματικών συμφερόντων, προεκλογικών σκοπιμοτήτων κ.λπ.).
    Να γίνει μήπως και δημοσιονομική ένωση μαζί με την τραπεζική ένωση, αφού η δανειοδότηση της κυβέρνησης γίνεται κυρίως από τον τραπεζικό τομέα; Η διάθεση/προσφορά/αύξηση του χρήματος/πίστωσης γίνεται μόνο από τις κεντρικές τράπεζες, ή γίνεται κυρίως μέσω του τραπεζικού τομέα (fractional reserve banking-όπως ανάφερε και ο Vs πιο πάνω) και της κυβέρνησης (αύξηση δανεισμού σε συνδιασμό με αύξηση εξόδων/εκροών που καταλήγουν σε υπερκατανάλωση);
    Η γνώμη μου είναι ότι η επικέντρωση του προβλήματος στη έλλειψη ύστατου δανειστή (lender of last resort) για σκοπούς βασικά νομισματοποίησης (monetisation) του χρέους δεν είναι η σωστή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο και οι γενεσιουργές αιτίες βρίσκονται στη σχέση Τράπεζες- Κυβέρνηση- Κεντρικές Τράπεζες. Οι συμμετέχοντες (επιχειρηματίες, καταναλωτές, πολιτικοί) που εμπλέκονται (με ένα ή περισσότερους από τους τρείς) απλά ακολουθούν/εκμεταλλεύονται την ευέλικτη πορεία που εχάραξαν οι σχεδιαστές του συστήματος.
    Το σύστημα, ή καλύτερα τα συστήματα πρέπει να αλλάξουν, αλλά προυπόθεση είναι να αλλάξουν πρώτα οι άνθρωποι (σχεδιαστές, παράγοντες, επωφελούμενοι). Κάπως δύσκολο εγχείρημα όμως, εξάλλου δεν παύσαμε να είμαστε θνητοί και οι πειρασμοί είναι πολλοί. Τουλάχιστο όμως να τους περιορίσουμε και όχι να τους αυξάνουμε.

  9. avatar
    Economist on November 1, 2012 - (permalink)

    Sorry but we didnt need Soible to tell us that given the timelines and the stafe of of play, it seems the disbursement of money for Cyprus will most probably come during the next year (because thats what he meant, he wasnt referrring to discussions on MOU, these are taking place right now). Basically he stated the obvious.


    • avatar
      αθηνα on November 1, 2012 - (permalink)

      Economist,μπορεί να αυτοπροσδιορίζεσαι σαν μανδαρίνος του ΥΠ.ΟΙΚ.,αλλά ο σοφός-κατά τον πολιτικό σου προ’ι′στάμενο- Σό’ι′μπλε,ήταν ξεκάθαρος.Δεν μίλησε για εκταμίευση δόσης το ’13,αλλά για διαπραγματεύσεις…ακόμα. Και όταν σε ρωτούσαμε το καλοκαίρι,κατά πόσον το μαγαζί ήταν κλειστό λόγω διακοπών,έδειξες να ενοχλείσαι.Νά λοιπόν που επιβεβαιώνονται οι φόβοι μας,ότι οι κυβερνώντες ροκάνιζαν το χρόνο ελπίζοντας σε ρωσσικό δάνειο,και αν όχι,όπως μάλλον δείχνουν τα πράγματα,να πάμε κουτσά-στραβά στο ’13,και με μιά έξοδο τύπου Μεσολογγίου,ο κ.Χριστόφιας να δρέψει και δάφνες λα’ι′κού ήρωα!

      • avatar
        Economist on November 1, 2012 - (permalink)

        Technocrats are the last to be accused for the delays observed and I am sure you can agree on that.

        For the political side of this issue, I have strong views, not coloured in any way, but I must rather keep them for myself.

        • avatar
          Καχ on November 2, 2012 - (permalink)

          Το άρθρο είναι εξαιρετικό ενημερώνοντας μας με επιστημονικό τρόπο για το υπόβαθρο των συζητήσεων και τα υπέρ/κατά της τραπεζικής ένωσης.Η ουσία είναι ότι όλες οι τράπεζες παντού προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις και μια Κεντρική Εποπτεία θα είναι πιό αποτελεσματική,ειδικά διότι η δύναμη της κάθε τράπεζας εξασθενίζει.Άλλο η δύναμη της Τράπεζας Κύπρου να επηρεάζει καταστάσεις στην Κύπρο και άλλη,σχεδόν ανύπαρκτη,σε πανευρωπαικό επίιπεδο.

          Παρακολουθώντας τις συζητήσεις και τα χρονοδιαγράμματα που κινούνται κάθε φορά που κοντεύουν οι μέρες νομίζω στο τέλεος το μνημόνιο θα το υπογράψει η έπόμενη κυβέρνηση.Φαίνεται ότι όλοι μας δουλεύουν κανονικά ,ο καθένας για τους δικούς του λόγους και είναι εκπληκτικός ο τρόπος που ελίσσεται ο Σιαρλή στις απαντήσεις του.Όσες φορές και να διαψεύδεται δεν πτοείται,αν καταφέρει πάντως να υπογράψει το μνημόνιο ο Χριστόφιας,μπράβο του ,εμένα θα με εκπλήξει.Προσωπικά νομίζω είναι καλύτερα να ξέρουμε το ποσό των τραπεζών πριν να υπογράψουμε.

          • avatar
            G on November 3, 2012 - (permalink)

            Καχ ο Σιαρλη είναι Πανπονηρος! Οι διαπιστώσεις σου είναι σωστοτατες! Η PIMCO 15 Ιανουαρίου το ενωριτερο θα έχει τον τελικό αριθμο της λυπητερης! Την πιέζει όμως η Τροικα να βγάλει ένα προκαταρκτικο αριθμο τέλος Νοεμβρίου που δεν ξέρουμε αν θα είναι ορθός διότι δεν θα έχει ολοκληρωμένη εικόνα!
            Αν προσέξατε ο πανικος όλος με το ορόσημο της 12ης Νοεμβρίου ξεκίνησε απο τον Αβερωφ που είχε μιλήσει στην Βουλη για το αν μας κόψουν μόνους οι Γερμανοί θα μας κάνουν κομμάτια, θέση που βρήκε σύμφωνο και τον Σιαρλη που μίλησε για κατακτεουργημα! Ενω ήταν γνωστό σε όλους πως οι Ισπανοί ΔΕΝ βιάζονται καθόλου για πλήρης μνημόνιο αφου πήραν περίπου 50 δις κατευθείαν για τις Τράπεζες τους!
            Εμάς όμως που είμαστε μικροί μας πιέζουν αλά Ιρλανδία να περιλάβουμε τις ανάγκες των τραπεζών στο μνημόνιο κάνοντας το χρέος μας δυσβάστακτο για να μας δείξουν πως πρέπει να ιδιωτικοποίησουμε και την Συτα. Δεν είμαι εναντίον των ιδιωτικοποίησεων καθ´αυτο αλλα να γίνουν για τους σωστούς λόγους όχι γιατι μας πιέζουν πλάγια οι Τροικανοι.
            Προσέξτε όμως τον Σιαρλη, καίγεται να σώσει τις Τράπεζες με αυτο τον τροπο, δηλαδή προσθέτοντας τις ανάγκες τους στο δημόσιο χρέος, δεν θέλω να κάνω εικασίες αλλα φαντάζομαι πως έχει ακόμη πολλές μετοχές στην Τράπεζα που δούλευε και αυτο τον ωθεί να τις σώσει με οποιονδήποτε τροπο, για να μην χάσει στις μετοχές αλλα θα τα φορτώσει τον φορολογούμενο! Επίσης είναι αρκετά ύποπτο που ενω ο Σιαρλη είχε ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστηκα με τον Σταυρακη, ο Αβερωφ μισούσε τον δεύτερο αλλα βρίσκουνε κοινά με τον νυν υπουργό! Κάποιες κακές γλώσσες μιλάνε για σχέσεις όταν ήταν στην Τράπεζα ο νυν!
            Το μέγα θέμα όμως είναι με τον ένα η άλλο τροπο να καταφέρουμε να πάρουμε τα λεφτα για τις Τράπεζες μας κατευθείαν απο τον μηχανισμό όπως έκανε η Ισπανία. Η τρύπα των τραπεζών πρέπει να φανεί μια
            φορά για να μην χρειαστούμε και δεύτερο μνημόνιο μετα, αλλα όλες οι δυνάμεις μας στην διαπραγμάτευση θα πρέπει να αναλωθουν στο να μην προσθέσουνε στο δημόσιο χρέος τα λάθη τους!!

          • avatar
            Καχ on November 4, 2012 - (permalink)

            G πιστεύω πρέπει να σημειώσουμε την διαφορά στυλ μεταξύ Σιαρλή και Σταυράκη.Μπορεί οι θέσεις τους και ο τρόπος που ακολουθούν τις οδηγίες Χριστόφια να μοιάζει αλλά ο Σιαρλή είναι ήρεμος συνομιλητής,καθόλου εριστικός οπότε μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις θεσεις του χωρίς να κοντράρει.Επίσης να θυμηθούμε ότι ο Σιαρλή έφτασε στην Τράπεζα εκεί που έφτασε με σκληρή δουλειά εφτά μέρες την εβδομάδα ενώ ο Σταυράκης ήταν διεκδικητής της Ανώτατης θέσης,την οποίαν του στέρησε ο τότε Πρόεδρος,αν και σχεδόν συγγενής,ήταν μέλος του Συμβουλίου και θεωρείται μέλος της Κυπριακής ελιτ.Επομένως δεν βρίσκω παράξενο ότι δεν τσακώνεται με τον Αβέρωφ διότι “it takes two to tango”.Θα έλεγα ότι είναι in denial ενώ ο Σταυράκης ήξερε πολύ καλά τι εγίνετο .Επίσης θεωρώ ότι εν γνώσει του αποκλείεται να ξεγέλασε οποιονδήποτε για τα αξιόγραφα,(χωρίς να λέω βέβαια ότι δεν τα προώθησε αντικανονικά ,όπως λέει η Κεντρική).Οι δικές μου πληροφορίες είναι ότι και ο ίδιος αγόρασε πολλά αξιόγραφα,άρα είναι μεσα στους ζημιωθέντες.

            Ένας λόγος που λέω ότι είναι χρήσιμο το άρθρο είναι ότι όσοι γράφουμε εδώ,λίγο πολύ παρακολουθούμε τις εξελίξεις και ξέρουμε και κάποιο παρασκήνιο.Η καθηγήτρια μάζεψε και αξιολόγησε όσα αφορούν την τραπεζική εποπτεία,όπως έκαμνε ο Δημητριάδης πριν να πάει στην Κεντρική.Άλλο να καταγράφει και να φιλτράρει τα γεγονότα και τις αντικρουόμενες απόψεις σε επίκαιρα θέματα που εκφράζονται από καθηγητές,πολιτικούς,δημοσιογράφους,αναλυτές ένας καθηγητής πανεπιστημίου και άλλο να αφήνεται ο ΄καθένας μας μόνος του,ότι καταλάβει και συνήθως χωρίς ολοκληρωμένη εικόνα.Για παράδειγμα ακούμε τώρα πάλι για τον εταιρικό φόρο και δίνεται το παράδειγμα της Ιρλανδίας.Η δική μου εντύπωση είναι ότι εκεί υπάρχουν ξένες εταιρείες κολοσσοί όπως η Microsoft,που παράγουν και απασχολούν κόσμο ενώ στην Κύπρο η πλειονότητα των εσόδων είναι από κέρδη που πραγματοποιούνται εκτός Κύπρου και περνουν από εδώ μόνο για φορολογικούς σκοπούς με κέρδος για λίγους επαγγελματίες.Κάποιος που ξέρει παραπάνω ίσως μας διαφωτίσει .

  10. avatar
    soto on November 2, 2012 - (permalink)

    Τελικά εφτάσαμε να παρακαλούμε τους φονιάδες των λαών να έρθουν οσο ποιο γρηγορα γινεται. (ετσι χαρακτηριζοταν το ΔΝΤ και με αφισσες που ειχαν κρεμαλες πανω στο Τ).
    Επειδη ειμαι και εγω αδαης περι των οικονομικων, παρακαλω καποιο ειδικο να μου εξηγησει τι θα γινει αν οι τραπεζες δεν εκπληρωσουν τους ορους της Βασιλειας. Διοτι ως προς το θεωρητικο μερος ειτε 5 ειτε 15 ειτε 55 % εποπτικα κεφαλαια και αν διαθετουν ,εαν σε μια δεδομενη στιγμη γινουν μαζικες αναληψεις παλι δημιουργειται προβλημα…..
    Η οδος που επιλεγηκε ειναι λαθος. Γνωριζουν ολοι ποιο θα ειναι το αποτελεσμα και ομως επιμενουν. Θα εγκλωβιστουμε για παντα οπως τις χωρες της Λατινικης Αμερικης. Οι τραπεζες πρεπει να αφεθουν να βρουν λυσεις μονες τους. Το δημοσιονομικο προβλημα λυνεται πολυ ευκολα και χωρις να καταστραφουν οι εργασιακες σχεσεις.

  11. avatar
    11637 on November 2, 2012 - (permalink)

    Οι επόπτες και λοιποί εμπλεκόμενοι θέλουν πάντα να περιορίσουν αυτούς που προκάλεσαν συστημικά προβλήματα για αποφυγή επανάληψης τέτοιων φαινομένων – εκ των υστέρων, κατά κανόνα. To καλύτερο που μπορεί να συμβεί για τους επίδοξους παραβάτες είναι πολύπλοκοι μηχανισμοί που απορρέουν από νεο-δημοφιλείς θεωρίες αφού, το μόνο που θα έχον να κάνουν, θα είναι να καλοπληρώσουν διάφορους ειδικούς (που συχνά έχουν και προυπηρεσία στο χώρο των εποπτών) για να βρουν τα πολλά παράθυρα (και θύρες) που αναπόφευκτα προκύπτουν σε τέτοιες δομές. Που βρίσκονταν όλοι αυτοί και οι αναλύσεις / θεωρίες τους όταν δημιουργείτο πρόβλημα τέτοιας κλίμακας και επικινδυνότητας. Χρειάζονταν πολύπλοκες θεωρίες και μοντέλα για να δουν το μέγεθος του προβλήματος; Δεν αρκούσαν πέντε βασικοί αριθμοί;;

    Μεγάλος κερδισμένος η γραφειοκρατία που προκύπτει από τέτοιες δομές.

  12. avatar
    Michael Olympios on November 5, 2012 - (permalink)

    This is a truly brilliant article. The author addresses all issues with the kind of rigor, clarity and objectivity that these issues demand. Although the article does not cover specific issues that will likely pose challenges for our banking system particularly that of foreign deposits, it does provide answers as to how banking union can take place in practice. It was very correctly pointed out how the notion of the lender of last resort validates the argument that banking supervision should be transfered to the ECB. I couldn’t possibly agree more.

    I also found the following particularly interesting as in my opinion represents to a great extend what happened in Cyprus:

    “As the financial crisis highlighted, there is a tendency by national supervisors to side with their troubled banks in hiding information from the public and other supervisors, delaying the recognition of losses, postponing corrective measures, ultimately resulting in larger eventual losses.” The former governor of the Cyprus Central Bank issued a directive on January 19th 2011 to all licenced commercial banks pointing out that cases have been reported for miselling of financial products but failed to check whether these banks actually complied with the law. Had Athanasios Orphanides properly supervised the banks they would very likely had been less successful in their efforts to sell convertible bonds and thus their core tier 1 capital would have shown signs of weakness much earlier but without hurting depositors. Clearly, Mr Orphanides placed greater emphasis on short term financial stability rather than supervision. His disregard however for MiFiD and his own directive ultimately created a much greater mess but most importantly it hurt the banks’ credibility and ability to tap the IPO markets in the future. While his actions temporarily allowed him to preach that our banking system was safe and sound in reality he allowed banks to become houses of cards. Such monumental policy and supervisory failures that challenge the financial stability of the eurozone should and will be minimized if not erradicated in the future.

    I’m wondering however how the ECB will enforce corporate governance? I believe that the ECB will find it particularly challenging to get all concerned parties agree to a common corporate governance framework for banks. In my opinion strict corporate governance rules should apply to all eurozone countries that will come under ECB superivision, in practice I’m afraid that they will agree to the least common dinominator. As in the case of Sarbanes-Oxley Act 2002 that was enacted in United States followed the collapse of Enron and WorldCom, many crucial corporate governance issues will not be properly addressed leaving room for future failures.

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS