Skip to content

Εκποιήσεις και αφερεγγυότητα

Posted by (Guest Contributor) on October 30th, 2014 - 5 Comments
avatar

Στόχος μου σε αυτό το άρθρο είναι να αναλύσω τα θέματα των εκποιήσεων και του νομοθετικού πλαισίου αφερεγγυότητας βασιζόμενος σε βασικές επιστημονικές αρχές.  Θα θέσω πρώτα το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να αναζητήσουμε τις σωστές απαντήσεις.  Ακολούθως, θα δώσω τις δικές μου τεκμηριωμένες απαντήσεις με συγκεκριμένες εισηγήσεις στα πιο κάτω ερωτήματα: Γιατί το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα χρειάζεται ένα αποτελεσματικό νόμο εκποιήσεων και τι είδους προστασία για τους δανειολήπτες πρέπει να τον συνοδεύει;Καθοδηγητής μας στην αναζήτηση των βέλτιστων πρακτικών που θα ακολουθήσουμε πρέπει να είναι διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος το οποίο στη Κύπρο σήμερα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.  Αυτά περιλαμβάνουν τη σοβαρή απειλή των μη εξυπηρετούμενων δανείων και τις ανωμαλίες των υψηλών δανειστικών επιτοκίων και των περιορισμών διακίνησης κεφαλαίων στο εξωτερικό.  Για να δουλεύει σωστά αυτό το σύστημα πρέπει πρώτα απ´ όλα να διασφαλίζει την εμπιστοσύνη των καταθετών.  Για να επιτευχθεί αυτό, οι καταθέτες πρέπει να γνωρίζουν ότι οι τράπεζες κάνουν χρήστη διαχείριση των χρημάτων τους.  Για παράδειγμα δίνουν δάνεια εκεί που οι οικονομικές δυνατότητες του δανειολήπτη ή η απόδοση των επενδύσεων των επιχειρήσεων διασφαλίζουν την εξυπηρέτηση τους.

Για περαιτέρω ενδυνάμωση της εμπιστοσύνης και βιωσιμότητας του τραπεζικού συστήματος απαιτείται από τις τράπεζες να έχουν αρκετά ίδια κεφάλαια και μια ελάχιστη ρευστότητα.  Έτσι θα είναι σε θέση να καλύπτουν πιθανές ζημιές που μπορεί να προκύψουν από μη εξυπηρετούμενα δάνεια ή/και άλλες κακές επενδύσεις τους (βλέπε ελληνικά ομόλογα), καθώς επίσης και τις συνήθεις ή και έκτακτες ανάγκες που προκύπτουν από εκροές καταθέσεων.  Εδώ εμπίπτει και η έγκαιρη και προληπτική αναγνώριση ζημιών από μη εξυπηρετούμενα δάνεια και η ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης όταν οι ζημίες αυτές φθάνουν σε σημείο που θα μπορούσαν να επηρεάσουν μεσοπρόθεσμα την ασφάλεια των καταθέσεων.  Φυσικά απαιτείται και η παρουσία ενός αποτελεσματικού επόπτη.

Για τη διασφάλιση και την εύρυθμη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος χρειάζεται και ένα ισχυρό νομοθετικό πλαίσιο που να εφαρμόζεται αποτελεσματικά.  Το νομοθετικό αυτό πλαίσιο πρέπει να παρέχει μια ισορροπία μεταξύ της απαίτησης του καταθέτη για εξασφάλιση εμπιστοσύνης για τις καταθέσεις του και της προστασίας του δανειολήπτη από καταχρηστικές πρακτικές εκ μέρους των τραπεζών.

Για προστασία του καταθέτη, στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται για παράδειγμα οι κυβερνητικές εγγυήσεις για καταθέσεις μέχρι €100,000 και ένας αποτελεσματικός νόμος για εκποιήσεις.  Γιατί χρειάζεται ένας αποτελεσματικός νόμος εκποιήσεων; Ένας σημαντικός λόγος είναι προφανώς η ανάγκη οι τράπεζες να έχουν τη δυνατότητα να ανακτούν τα δάνεια που δίδουν όταν χάνεται η προοπτική εξυπηρέτηση τους, καθώς επίσης η δράση του νόμου ως αντικίνητρο για επιτήδειους δανειολήπτες που καταχρώνται τις αδυναμίες του υφιστάμενου συστήματος για να μην εξυπηρετούν τα δάνεια τους.  Ένας επιπρόσθετος και ακόμα πιο σημαντικός λόγος είναι ότι οι χρονοβόρες διαδικασίες εκποιήσεων αποτελούν βάρος στην πραγματική οικονομία επειδή αυξάνουν τον κίνδυνο χρηματοδότησης.  Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες καταλήγουν να χρεώνουν αυξημένα επιτόκια.  Πρέπει όμως να προσέξουμε κάτι εδώ.  Η αλλαγή της νομοθεσίας εκποιήσεων για τα υφιστάμενα δάνεια ισοδυναμεί με αλλαγή των κανόνων εν μέσω του παιχνιδιού προς όφελος των τραπεζών, οπότε ως αντισταθμιστικό μετρό θα μπορούσε να απαιτηθεί από τις τράπεζες η μείωση των επιτοκίων σε ενυπόθηκα υφιστάμενα δάνεια.  Για εις βάθος ανάλυση αυτού του επιχειρήματος παραπέμπω στο άρθρο μου με τίτλο Εκποίηση υποθηκευμένης περιουσίας και δανειστικά επιτόκια, stockwatchblog, 24/2/2014.  Επομένως, ΝΑΙ στον εκσυγχρονισμό του νόμου για τις εκποιήσεις, ΑΛΛΑ συνοδευόμενο με πίεση στις τράπεζες για μείωση επιτοκίων.

Επανέρχομαι τώρα στο χρηματοπιστωτικό μας σύστημα που όπως τόνισα πιο πάνω εκτός από προστασία στον καταθέτη πρέπει να παρέχει και επαρκή προστασία στους δανειολήπτες από καταχρηστικές πρακτικές τραπεζών.  Μια τέτοια πρακτική ήταν η δυνατότητα των τραπεζών να αυξάνουν αυθαίρετα και μαζικά τα δανειακά επιτόκια υφιστάμενων δανείων.  Για εις βάθος ανάλυση αυτού του θέματος παραπέμπω στο άρθρο μου με τίτλο Επιτόκια, Τραπεζικές Δανειακές Πρακτικές και Ανάπτυξη Πραγματικής Οικονομίας,stockwatchblog,6/11/2013.  Μια άλλη τέτοια πρακτική μπορεί να είναι η κατάχρηση του νόμου των εκποιήσεων από τις τράπεζες για να εκμεταλλευτούν προσωρινές δυσκολίες δανειοληπτών να εξυπηρετήσουν επαρκώς τα δάνεια τους (ειδικά για την οικογενειακή στέγη, και όχι μόνο).  Αυτό μας φέρνει και στο πολυσυζητημένο θέμα της προστασίας της πρώτης κατοικίας και της νομοθεσίας για την αφερεγγυότητα.

Σε ποιους και γιατί πρέπει να παρέχεται προστασία; Πρέπει να παρέχεται σε άτομα με προσωρινές οικονομικές δυσκολίες που μπορούν να καταστούν βιώσιμα και σε άτομα με ανυπέρβλητα χρέη.  Είναι σημαντικό να τονίσω ότι υπάρχουν ισχυρά οικονομικά επιχειρήματα που δικαιολογούν την «προστασία» αυτών των κατηγοριών πέραν από την προφανή κοινωνική αλληλεγγύη.  Άλλωστε η κοινωνική πολιτική του κράτους με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα παρέχει την απαραίτητη κοινωνική κάλυψη.  Με τη σωστή προστασία, άτομα που εμπίπτουν στην πρώτη κατηγορία μπορούν να καταστούν βιώσιμα με όφελος και για την οικονομία και για τις τράπεζες: Οι τράπεζες διατηρούν τον πελάτη τους και αποφεύγονται οι εκποιήσεις που θα έβαζαν περαιτέρω αχρείαστη πίεση στις τιμές των ακινήτων, απειλώντας και το χαρτοφυλάκιο εξασφαλίσεων των τραπεζών.  Στην περίπτωση εταιριών, διασφαλίζεται η συνέχεια της δραστηριότητας τους, δηλαδή παραγωγή, εργοδότηση και πληρωμή φόρων.  Όσο αφορά στα άτομα με ανυπέρβλητα χρέη, αυτά δεν έχουν κανένα κίνητρο να προσπαθήσουν να γίνουν ξανά παραγωγικά.  Με τη διεκπεραίωση μιας σωστής διαδικασίας πτώχευσης (εκποίηση περιουσίας με προστασία ενός μικρού ποσού, αλλά με διαγραφή των υπολοίπων ανυπέρβλητων χρεών μετά από διάστημα έξι χρόνων για παράδειγμα) θα μπορούν να ελπίζουν σε μια νέα αρχή και να είναι παραγωγικά μέλη της κοινωνίας.

Ποιες αρχές πρέπει να διέπουν την παροχή προστασίας στους δανειολήπτες; Η «προστασία» πρέπει να:

  1. Εξασφαλίζει μια ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για εξασφάλιση και διατήρηση της εμπιστοσύνης των καταθετών και της ανάγκης προστασίας δανειοληπτών, πάντα προς το συμφέρον της πραγματικής οικονομίας.
  2. Έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις και αυστηρές υποχρεώσεις για τους δανειολήπτες, που να αποθαρρύνουν επιτήδειους από το να καταχρώνται τη προστασία.
  3. Λαμβάνει υπόψιν την κατάσταση και τις λεπτομέρειες της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά και οπωσδήποτε να μην προσφέρει γενικές/μαζικές λύσεις.
  4. Λαμβάνει υπόψιν ότι όσο πιο φιλική είναι η προστασία προς τους δανειολήπτες τόσο πιο ψηλά θα είναι τα επιτόκια και ότι μπορεί να επηρεάσει τη δυνατότητα εξασφάλισης δανείων με εξασφάλιση περιούσια που προστατεύεται.
  5. Μπορεί να επεξηγηθεί με κατανοητό τρόπο στο ευρύ κοινό και πρέπει να παραχωρηθούν οι απαραίτητοι πόροι για την αποτελεσματική της εφαρμογή.

Θέλω να τονίσω εδώ ότι τα νομοσχέδια που ψήφισε η βουλή και βρίσκονται ενώπιον του ανωτάτου δικαστηρίου δεν πληρούν αυτές τις βασικές αρχές.  Ένας ολοκληρωμένος νόμος αφερεγγυότητας μπορεί να εκπληρώσει όλες αυτές τις αρχές και να παρέχει ωφελήματα, αλλά συνάμα να έχει και σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις και αυστηρές υποχρεώσεις για τους δανειολήπτες καθ’ όλη τη διάρκεια που θα είναι σε καθεστώς αφερεγγυότητας.  Πιο κάτω δίνω ενδεικτικό κατάλογο με ωφελήματα αλλά και υποχρεώσεις που τυπικά παρουσιάζονται σε σχέδια αφερεγγυότητας άλλων χώρων.  Επιπρόσθετά, κάνω δύο συγκεκριμένες εισηγήσεις για την περίπτωση της Κύπρου,οι οποίες αντιμετωπίζουν δύο σημαντικές στρεβλώσεις στην οικονομία μας: Τις καταχρηστικές πρακτικές τραπεζών και τη φοροδιαφυγή.

Ωφελήματα:

  1. Άτομα με ανυπέρβλητα χρέη μπορεί μετά από μια διαδικασία πτώχευσης να βγουν με κάποια περιουσιακά στοιχεία προστατευμένα και χωρίς χρέη και να έχουν μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.
  2. Άτομα με προσωρινές οικονομικές δυσκολίες μπορούν να κερδίσουν χρόνο μέχρι να ανακάμψουν και να μη χάσουν την ενυπόθηκη περιουσία τους, και να βγουν από τη διαδικασία με μια βιώσιμη αναδιάρθρωση.
  3. Ανεξάρτητη επαγγελματική συμβολή εγκεκριμένου σύμβουλου αφερεγγυότητας.
  4. Όλες οι απαιτήσεις των πιστωτών σταματούν με την έναρξη της διαδικασίας αφερεγγυότητας για εύλογο χρονικό διάστημα.

Εισήγηση για την Κύπρο

  1. Οι πρακτικές των πιστωτών περιλαμβανομένων καταχρηστικών πρακτικών τραπεζών πρέπει να διερευνώνται και να λαμβάνονται υπόψιν στη συμφωνία αφερεγγυότητας.

Υποχρεώσεις/ Αρνητικές Επιπτώσεις:

  1. Η χρηματοοικονομική κατάστασή και συναλλαγές του αφερέγγυου προσώπου θα είναι υπό διερεύνηση.
  2. Για το διάστημα που είναι σε καθεστώς αφερεγγυότητας τα εισοδήματα του δανειολήπτη, πέραν ενός ποσού αξιοπρεπούς διαβίωσης, θα πηγαίνουν προς εξυπηρέτηση χρέους.
  3. Ο δανειολήπτης πιθανό να χάσει την υποθηκευμένη περιουσία του, με ειδικές πρόνοιες για κύρια κατοικία, εργαλεία εργασίας, αυτοκίνητο μέχρι κάποιας αξίας, συντάξεις, ταμεία προνοίας κτλ.
  4. Ο δανειολήπτης δεν θα μπορεί να εκδίδει επιταγές πάνω από ένα ποσό χωρίς να δηλώνει ότι βρίσκεται σε καθεστώς αφερεγγυότητας.
  5. Ο δανειολήπτης δεν θα μπορεί να δανείζεται ενώ βρίσκεται σε καθεστώς αφερεγγυότητας ή να συναλλάσσεται κάτω από άλλο όνομα ή εταιρεία χωρίς να δηλώνει ότι είναι σε καθεστώς αφερεγγυότητας.
  6. Η αίτηση μαζί με τις λεπτομέρειες της συμφωνίας αφερεγγυότητας θα καταχωρούνται σε δημόσιο αρχείο.
  7. Ο δανειολήπτης δεν θα μπορεί να μπει σε παρόμοιο καθεστώς αφερεγγυότητας πάνω από μια φορά στη ζωή του ή αν δεν περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που ήταν σε τέτοιο καθεστώς.

Εισήγηση για την Κύπρο:

  1. Να γίνεται έλεγχος των αιτητών αφερεγγυότητας για τυχόν φοροδιαφυγή

Ένας αποτελεσματικός νόμος εκποιήσεων μαζί με ένα σωστό νομοθετικό πλαίσιο αφερεγγυότητας θα παρέχουν ισχυρό κίνητρο τόσο στους δανειολήπτες όσο και στις τράπεζες να διαπραγματευτούν αποτελεσματικά τις αναδιαρθρώσεις δανείων, πράγμα που θα περιορίσει την ανάγκη τόσο των τραπεζών, όσο και των δανειολειπτώννα καταφεύγουν σε αυτές τις νομοθεσίες.  Είμαι αισιόδοξος ότι η διαχειρίσιμη έξοδος των τραπεζών μας από τα stress tests, καθώς και η σύντομη (ελπίζω) επιτυχής κατάληξη των νόμων εκποιήσεων και αφερεγγυότητας θα θέσουν τις βάσεις για είσοδο του τραπεζικού συστήματος στην ομαλότητα με επιστροφή της εμπιστοσύνης των καταθετών και σταδιακή επίλυση του προβλήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων.

Γιώργος Νησιώτης

 Αναπληρωτής Καθηγητής Χρηματοοικονομικής

Πρόεδρος Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής

Σχολή Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης

Πανεπιστήμιο Κύπρου

 

Categories → Οικονομία

5 Comments
  1. avatar
    Επιλήσμων on October 31, 2014 - (permalink)

    Να ευχαριστήσουμε τον καθηγητή κ. Νησιώτη γιά το άρθρο του, που απευθύνεται όχι μόνο σε “ειδικούς” αλλά μπορεί να γίνει κατανοητό και από το ευρύ κοινό. Θα μπορούσε να ήταν λίγο περισσότερο αναλυτικό και διαφωτιστικό στο πλαίσιο/νόμο αφερεγγυότητας.

    Διαφωνώ μερικώς με την θέση ότι “αλλαγή της νομοθεσίας εκποιήσεων γιά τα υφιστάμενα δάνεια ( μα, έχει και καινούργια?) ισοδυναμεί με αλλαγή των κανόνων εν μέσω του παιχνιδιού προς όφελος των τραπεζών…”
    Η δική μου θέση βασίζεται στην Αγγλοσαξωνική ιδέα του fair play, η οποία πρέπει να προϋπάρχει των κανόνων.
    Οι υφιστάμενοι κανόνες/νόμοι/γραφειοκρατία κλπ που αφορούν τις εκποιήσεις δεν τηρούν το κριτήριο του fair play.
    Επομένως, διόρθωση αυτής της στρέβλωσης δεν χρειάζεται “αντισταθμιστικό μέτρο”.
    Αυτό δεν εξυπακούει ότι εάν τα επιτόκια σε ενυπόθηκα δάνεια είναι ψηλότερα από ότι θα ήταν δίκαιο να είναι, δεν πρέπει να μειωθούν.
    (Όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά (και όλα) τα δανειστικά επιτόκια πρέπει να μειωθούν).
    Επανερχόμενοι στο fair play, παρατηρούμεν ότι ενώ στην πρώτη περίπτωση (εκποιήσεις) θα υπάρξει νομοθετική ρύθμισης, στη δεύτερη, (μείωση καταθετικού επιτοκίου) που αφορά και το αδύναμο μέρος, επαφίεται στην κρίση ( και το cartel?) των τραπεζών.
    .

  2. avatar
    IoannisTakis on October 31, 2014 - (permalink)

    Αγαπητέ Γιώργο,

    Ένα κατατοπιστικό, εμπεριστατωμένο και ολοκληρωμένο κείμενο με το οποίο δύσκολα θα βρει κάποιος επιχειρήματα για να διαφωνήσει καθώς κινείται στα πλαίσια της κοινής λογικής, του αυτονόητου, της πρακτικής παρά θεωρητικής πλευράς και της απόδοσης σχετικής “δικαιοσύνης”.

    Αυτό βεβαίως που έχει σημασία είναι η πρακτική εφαρμογή των εισηγήσεων του καθηγητή στην προετοιμασία και την ψήφιση της σχετικής νομοθεσίας.

    Αγαπητέ Επιλήσμων το σχόλιο σου με βρίσκει σύμφωνο.

  3. avatar
    Μ on November 2, 2014 - (permalink)

    Κύριε Νησιώτη,

    Ομολογουμένως έχετε προσεγγίσει το θέμα του πλαισίου αφερεγγυότητας με λεπτομέρεια και σαφήνεια. Σε σχέση με τις προτάσεις σας έχω κάποιους ενδοιασμούς σε δύο σημεία.

    Η μείωση των δανειστικών επιτοκίων είναι ευκταία, θα πρέπει όμως να αξιολογηθεί κατά πόσο είναι εφικτή, σταθμίζοντας τις επιπτώσεις που θα έχει στα αναμενόμενα καθαρά έσοδα από τόκους των τραπεζών και λαμβάνοντας υπόψη τη στάθμιση κινδύνου που λαμβάνει το κάθε είδος πιστωτικής έκθεσης συναρτήσει των προνοιών του CRD. Παρά το ότι ενδεχομένως να έχετε δίκαιο στο ότι ο χρόνος που απαιτείται για να εκποιηθεί περιουσία επηρέασε (αρχικά) με κάποιον τρόπο τα επιτόκια, πιστεύω ότι στην πορεία υπήρχε ένα συνονθύλευμα παραγόντων (απόρροια της διαχείρισης των τραπεζών) που οδήγησαν σε περαιτέρω αύξηση ή/και διατήρηση των επιτοκίων σε υψηλά επίπεδα. Κατά την άποψη μου το εν λόγω θέμα θα πρέπει να τύχει ανεξάρτητης αξιολόγησης και χειρισμού από την ΚΤΚ, χωρίς οποιαδήποτε νομοθετική παρέμβαση.

    Θεωρώ ότι καμία ειδική ρύθμιση δε θα πρέπει να υπάρχει σε σχέση με την περιουσία αφερέγγυου δανειζόμενου (ίσως με εξαίρεση τα εργαλεία εργασίας), λόγω του ηθικού κινδύνου και των λοιπών συνεπακόλουθων.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 3, 2014 - (permalink)

      Αγαπητέ Μ,
      Κατά πρώτον θέλω να εκφράσω τον σεβασμό μου προς τις οικονομικές σας γνώσεις και όχι μόνο.
      Χωρίς να θέλω να ανιπαραβάλω τις γνώσεις μου επί του θέματος, έχω την αίσθηση, την οποία βασίζω στη δική μού λογική, ότι η μείωση των δανειστικών επιτοκίων δεν είναι απλώς και μόνον ευκταία, αλλά και αναγκαία. Είναι αναγκαία όχι μόνο γιά τους υφιστάμενους δανειολήπτες, αλλά γιά την μελλοντική (in the short-term, shortest possible actually) ανάπτυξη της κυπριακής οικονομίας. Γιά τον ρόλο και την ανάγκη της οικονομικής ανάπτυξης έχουν γράψει εδώ στο blog πολλοί καθηγητές, αλλά και το ακούμε από παντού σχεδόν καθημερινά. Χωρίς τράπεζες (και δεν εννοώ κτήρια και καταστήματα τραπεζών – αλλά effective banking) δεν πρόκειται να υπάρξει ανάπτυξη. Και η ανάπτυξη θα έρθει κυρίως όταν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις μπορέσουν να ορθοποδήσουν. Η ΕΕ το αναγνωρίζει και διατυπώνει μέσα από το Regulation (EU) No 575/13 etc, Art.44 “Small and medium-sized enterprises (SMEs) are one of the pillars of the Union economy given their fundamental role in creating economic growth and providing employment. The recovery and future growth of the Union economy depends largely on the availability of capital and funding to SMEs …

      Το κατά πόσον είναι εφικτή η μείωση των δανειστικών επιτοκίων εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι στην δικαιοδοσία των ιδιων των τραπεζών, πχ το άνοιγμα μεταξύ καταθετικού και δανειστικού επιτοκίου, η καλή και χρηστή διοίκηση της τράπεζας, ακολουθώντας τις βέλτιστες πρακτικές. ΔΕΝ αγοράζουμε πχ ομόλογα της Λιβύης επειδή (ή με την δικαιολογία ότι) προσφέρουν μεγάλη απόδοση, ούτε αγοράζουμε τράπεζες στο Βόρειο Πόλο (γιά λόγους που δεν επιθυμώ τώρα να αναφερθώ) κλπ, κλπ.

      Συμφωνώ ότι η ρύθμιση επιτοκίων πρέπει να επιτευχθεί χωρίς οποιανδήποτε νομοθετική παρέμβαση, (στο προηγούμενο σχόλιο μου απλώς αναφερόμουν στο γεγονός δλδ διαφορά χειρισμού εκποιήσεων και επιτοκίου). Και ακριβώς επειδή δεν πρέπει και νομίζω ούτε μπορεί να υπάρχει νομοθετική παρέμβαση, οφείλουμε ως κοινωνία και κράτος να βρούμε άλλους τρόπους. Η ΚΤΚ θα μπορούσε να έχει ρόλο.

      • avatar
        Μ on November 5, 2014 - (permalink)

        Επιλήσμονα,

        Η εκτίμηση είναι αμοιβαία και συμφωνώ με τα πλείστα όσα αναφέρετε. Η ανάγκη για μείωση των επιτοκίων είναι πράγματι υπαρκτή. Ωστόσο στον αντίποδα υπάρχει ένα γεγονός, ότι η η Κύπρος συνεχίζει να συγκαταλέγεται στις χώρες με τα υψηλότερα δανειστικά επιτόκια στην Ευρωζώνη. Γι′ αυτήν την πραγματικότητα υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια. Αυτό που αναμένω από τους ακαδημαϊκούς που προσεγγίζουν το εν λόγω θέμα, είναι να εντοπίσουν τα αίτια και να προτείνουν τρόπους αντιμετώπισης τους, όχι να δηλώνουν το προφανές, ότι δηλαδή τα επιτόκια πρέπει να μειωθούν (δεν αναφέρομαι στον κ. Νησιώτη, ο οποίος αναφέρει τους παράγοντες για τους οποίους θεωρεί εφικτή τη μείωση τους τη δεδομένη στιγμή – θέση για την οποία έχω τις επιφυλάξεις που προανέφερα)

        Σε σχέση με τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ως σημαντικούς πυλώνες για την οικονομία και την ανάπτυξη, επίσης συμφωνώ. Θεωρώ όμως ότι η παροχή περαιτέρω πιστώσεων σε μια οικονομία με υπερδιογκωμένο ιδιωτικό χρέος δεν είναι από μόνη της ικανή να φέρει την ανάπτυξη. Το υφιστάμενο ιδιωτικό χρέος θα πρέπει να τύχει ορθής διαχείρισης και όπου πληρούνται τα κριτήρια αναδιάρθρωσης, σίγουρα όμως όχι με εφαρμογή μαζικών “λύσεων” όπως επιμήκυνση στο χρόνο αποπληρωμής για όλα τα δάνεια και διαγραφή οφειλόμενου ποσού για τους δανειολήπτες, αλλά με στοχευμένα και ενδελεχώς μελετημένα βήματα ανά περίπτωση. Επίσης θεωρώ ότι σημαντικό ρόλο έχει να επιτελέσει και το κράτος, το οποίο θα πρέπει να επενδύσει σε δαπάνες ικανές να φέρουν βιώσιμη ανάπτυξη. Αυτά είναι επίσης μερικά σημεία που θα ήθελα να δω να τυγχάνουν ανάλυσης από τους ακαδημαϊκούς μας.

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS