Skip to content

Grexit as sacrifice: Tragic conflict in the eurozone

Posted by (Author) on June 19th, 2015 - 24 Comments

Rational players understand it: a Greek exit from the eurozone is in nobody’s interest. Despite the belligerent rhetoric from Greek Prime Minister Mr. Tsipras, he fully well knows that a Grexit will be an economic catastrophe for Greece. Although he can only hope that it will be a short-lived one, nobody doubts that, as Syriza MP Costas Lapavitsashonestly remarked in a recent interview, there will be not only capital controls but, also,huge legal uncertainties, even food rationing! There is, similarly, little doubt that a Grexit will seriously jeopardize the main premise of a monetary union, namely that it is irrevocable. Once one is out, others may follow. Trust weakens, stability becomes precarious. What looks solid may start melting.

If both players can predict the devastating consequences of a Grexit, is there a guarantee that the later will not happen? And if a last-minute deal is hammered out, as the Governor of the Bank of Greece has pleaded to, does it mean that, again, a Grexit is inconceivable? I fear not. Great undertakings, such as the euro, involve more than calculative behavior and game theoretical reasoning. The monetary union is not just a technical arrangement, but also the expression of a deeper desire for more integration in the continent. Great projectsare often existential in nature: they define what people care about and how they are oriented in the world.

Rational calculations tend to obscure existential concerns. There are times, however, when calculations do not suffice and the game itself may be called into question. What is it for? What should its rules be? How should it be played? When such existential questions arise, they prompt players to significantly evolve their common undertaking. It is far from easy: since the stakes are high, players cling even more tenaciously to the views they already hold, which have brought them thus far. Stagnation is often the outcome.

This is clearly visible in the collapse of talks between Greece and its creditors. The two sides cannot even to agree on what exactly they disagree! Whether they speak about pensions, VAT rates or debt relief, their communication is futile. Words do not carry the same meaning, expectations differ, priorities diverge. The Greek side insists on “political” negotiations, while the creditors’ side focuses on completing the “technical” staff-level fifth review. If Greeks are from Mars, the creditors are from Venus.

At the root of the conflict is the paradox that both sides are right. ‘The rules must be respected and agreements honored’, arguesensibly the three bailout monitors (the European Commission, European Central Bank and the IMF, popularly called “troika”). ‘You must respect the people’s democratic will that brought us to power’, shouts reasonably the Greek anti-austerity government. They both have a point. Contrary to troika’spredictions, the consequences of theirbailout program for Greece have been devastating. No other developed country has been hit by such excruciating austerity during peace time! But to have a future as a modern country, Greece must change fundamentally: it cannot carry on pretending to be a modern country while keeping modernity at bay through the endemic practices of crony capitalism and a clientelistic,incompetent, and party-political dominated state.

Tochooseany of the twosides means to neglectthe truth of the other side – this is a case of what philosopher Martha Nussbaum calls “tragic conflict”. Understanding it and asking the “tragic question” requires, notes Nussbaum, “assuming a possible burden of guilt and of reparative effort”. None of the two sides is prepared to do it.The troika reluctantly concedes that mistakes have been made in the Greek rescue program but does nothing radical to correct them by offering what is most needed –bold debt relief. The Greek side does what is historically used to doing: playing the victim of fiendish foreign powers, while resisting modernization of its anachronistic institutions that brought about its bankruptcy.

Tragic conflict cannot be avoided. As soon as this is understood, the players are motivated to submit themselves to critical self-scrutiny and change their habits. But if we are to take advice from Greek tragedians this rarely happens: they knew all too well that human beings change their entrenched ways the hard way – through suffering, rather than reason. Suffering reveals what reason obscures.

The Greek gift to the eurozone has been to expose the latter’s flaws – the folly of creating a monetary union without common political institutions to support it. But fixingthe flawsinvolves more than financial engineering: the underlying understandings would need to be boldly reconsidered and adopted policies appropriatelymodified. Mr. Schäuble certainly does not see it this way. Germany bears no responsibility for Greece’s problems, he keeps saying.

On the other side, the consequences of harsh austerity and the embedded culture of victimhood have turned Greece inwards and made it more desperate, angry, even irrational. Defense Minister Kammenos threatens to make the country a suicide bomber: he proudly tells a popular, early-19th-century story from the Greek independence struggle about how monk Samuel blew up the powder keg, killing himself and his captors, rather than surrender to the Ottoman enemy!Implied message: we will take you down with us.

Existential projects involve high stakes. When stalled, sacrifices push them forward. A Grexit may be such a sacrifice for the eurozone; irrational but an existential necessity.The suffering it will cause will likely make each side see what itpresently refuses to seeand ask the hard questions to itself it avoids asking. As Sophocles puts it in Antigone, “big blows teach wisdom”. Regrettably, when this happens, it is usually too late.


Haridimos Tsoukas holds the Columbia Ship Management Chair in Strategic Management at the University of Cyprus and is a Distinguished Research Environment Professor of Organization Studies at the University of Warwick( He is a co-editor of From Stagnation to Forced Adjustment: Reforms in Greece, 1974-2010 (Columbia University Press, 2012).

Categories → Οικονομία

  1. avatar
    IoannisTakis on June 20, 2015 - (permalink)

    Αγ. Καθηγητά,

    Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο άρθρο…έτσι για να ξεφύγουμε από τις πολύ τεχνικές και εν πολλοίς κουραστικές και επαναλαμβανόμενες αναλύσεις και άρθρα των τελευταίων εβδομάδων/μηνών. Το GREXIT σίγουρα δεν είναι η λύση ούτε για την Ελλάδα ούτε για την Ε.Ε και ειδικότερα την Ευρωζώνη. Ωστόσο οι τελευταίες μέρες δείχνουν ότι ίσως αυτό το ενδεχόμενο είναι πλέον αναπόφευκτο αφού από την μια η τρόϊκα (περισσότερο το ΔΝΤ, ο Σιομπλε και ο Νταισεμπλουμ και όχι η Κομισιόν και η ΕΚΤ) και από την άλλη η Ελληνική Κυβέρνηση δεν φαίνεται να θέλουν ή να μπορούν να ξεφύγουν από τις λεγόμενες “κόκκινες γραμμές” τους και να βρουν μια κοινή γλώσσα συνεννόησης.
    Παρατηρώντας λοιπόν την πορεία των πραγμάτων τους τελευταίους 5 μήνες και με δεδομένο ότι το GREXIT δεν φαίνεται να συμφέρει καμιά πλευρά γεννιέται το εξής σημαντικό ερώτημα “Γιατί έχουν οδηγηθεί εδώ οι “διαπραγματεύσεις” για το Ελληνικό ζήτημα και γιατί η Ε.Ε. με όλη αυτήν την εμπειρία στην επίλυση κρίσεων δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να αποτρέψει το αδιέξοδο?”

    Αξιολογώντας τις σχέσεις Ελλάδας-Τρόικας από την ημέρα που ανέλαβε ο Τσίπρας την Ελληνική Πρωθυπουργία εξάγεται το συμπέρασμα ότι η Ελληνική πλευρά σκόπιμα άφησε τον χρόνο να περνά ανεκμετάλλευτος στις διαπραγματεύσεις με την τρόϊκα με στόχο να φτάσει στο σημείο μηδέν. Μια χρονική στιγμή που θεωρεί ότι θα μπορούσε να πάρει τα περισσότερα δυνατά σημεία από μια τελική διαπραγμάτευση στηριζόμενος στο ότι η ΕΚΤ και η Ε.Ε. έχουν πολλά περισσότερα να χάσουν και να ρισκάρουν από ένα GREXIT και επομένως θα αποδεχτούν αρκετά από τα αιτήματα της Ελλάδας.

    Μπορεί κάποιος να πει ότι οι Τσίπρας και Βαρουφάκης αντιμετώπισαν με πολύ ρίσκο την όλη κατάσταση ως εάν να έπαιζαν ένα παιχνίδι αφού σε περίπτωση που οι “θεσμοί” δεν αποδεχτούν τον έντιμο συμβιβασμό βιωσιμότητας χρέους που θέλει η Ελλάδα θα στείλουν την χώρα σε μια άτακτη χρεωκοπία με ανυπολόγιστες συνέπειες. Από την άλλη μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι δεν έχουν να ρισκάρουν και πολλά αφού έτσι και αλλιώς η Ελλάδα κουβαλά στους ώμους της ένα μη-βιώσιμο χρέος από το οποίο εάν δεν απαλλαγεί, δεν θα μπορέσει ποτέ να ανακάμψει.

    Επομένως, η Ελλάδα χάνει στα δύο από τα 3 πιθανά σενάρια (χρεωκοπία ή παραμονή στο Ευρώ με δυσθεώρητο ύψος δημοσίου χρέους) και κερδίζει μόνο στο ένα που συνεπάγεται λιγότερη λιτότητα και βιώσιμη ρύθμιση του χρέους. Εάν οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί (το ΔΝΤ μάλλον θα αποχωρήσει) θα αποδεχτούν το αίτημα της Ελλάδας για βιώσιμη ρύθμιση του χρέους θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα υπερισχύσει η σχολή του “συμβιβασμού” που λέει δεν είναι η ώρα για να χαρτογραφήσουμε τους πιθανούς κινδύνους από ένα GREXIT ή η σχολή της “σκληρής γραμμής” που λέει ότι θα πρέπει να δοθεί ένα μάθημα στα άτακτα παιδιά της Ευρωζώνης για να μην παρασυρθούν στον ίδιο δρόμο και άλλα..

    Ορθολογιστικά σκεπτόμενος είναι να διερωτάται κανείς γιατί αφέθηκαν τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ και γιατί δεν γίνεται κάτι έστω την υστάτη για να αποφευχθούν τα δυσάρεστα. Ελπίζω να μην χρειαστεί να επιβεβαιωθεί για μια ακόμη φορά η κατάληξη του άρθρου “big blows teach wisdom”. Regrettably, when this happens, it is usually too late”.
    Δεν χρειάζεται να γίνει καμιά θυσία, φτάνει οι εμπλεκόμενοι να αντιληφθούν την σημασία του «Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

  2. avatar
    καχ on June 20, 2015 - (permalink)

    An excellent analysis.I think there is another parameter that has not been discussed in the event of GREXIT.While the government can default on its debt without immediate consequenses there is also the bank debt to ECB which is immediately payable and is covered by tangible collateral. That is what will happen to all the assets pledged to the ECB as collateral .Essentially all of Greece will “belong”to the ECB and I have not read anywhere how it will move to recover the ELA and other loans it granted to the Greek Banks.Will it make a move to liquidate the collateral?

    • avatar
      Savvakis C Savvides on June 21, 2015 - (permalink)

      As I understand it, the collaterals guarantee, and are callable by, the Greek Central Bank which is the agent and arm of the ECB in securing the ELA to the Greek Banks. This is why I think that in the event of default, the Government will try to break this link.

      I am not an expert and I am not entirely sure about this. But I think you are right in what you point out and it is an important issue that has escaped almost everyone. It is also worth a thought and a few questions I may add, how it came to be that unsecured bonds held by various European countries (entirely without collateral other than the promise of the Greek Govt.) have been changed into collateralised obligations with the initial bond holders being paid off by European intermediary and supposedly independent institutions such as the ECB!

    • avatar
      Μ on June 24, 2015 - (permalink)

      According to my understanding:

      The assets are pledged as collateral to the Bank of Greece. The liquidity is provided to the banks by crediting their reserve account that they maintain with their National Central Bank, or by increasing the intra Eurosystem Liabilities, in case that there is a capital flight out of the country. In the case of a GREXIT, I believe that the Bank of Greece will be required to settle its intra Eurosystem obligations and I think it will choose to do so, as the alternative scenario will be worse.

  3. avatar
    E.Z. on June 20, 2015 - (permalink)

    The assumption the article makes is that the Greek government and the SYRIZA politicians, understand clearly the consequences of a Grexit . In my view they do not. They are a bunch of armatures that have never had any actual experience in running anything never mind the government of a country.

    By making outrageous promises, Mr. Tsipras and company, were able to deceive 38% of the desperate Greek voters and form a government. And, for five months now these armatures are playing game theory with the lives of millions of Greek people.

  4. avatar
    Επιλήσμων on June 21, 2015 - (permalink)

    Με μεγάλη ευχαρίστηση διαβάζω τα άρθρα του κ. Τσούκα, ιδίως όταν κάνει αναφορές , όπως και στο τωρινό, σε αρχαίους Έλληνες τραγωδούς.
    “Grexit sacrifice …” ο τίτλος του άρθρου.
    Ελπίζω η θυσία του Grexit να είναι παρόμοια με την θυσία του Αβραάμ ή μάλλον με την θυσία της Ιφιγένειας, όπου και στις δύο περιπτώσεις, ως γνωστό, την τελευταία στιγμή επεμβαίνει ο Θεός / Θεά, και το υποτιθέμενο θύμα σώζεται.
    Θα μπορούσε επίσης ο κ. Τσούκας να επικαλεσθεί και την περίπτωση του από Μηχανής Θεού. (Πάντως γιά εκείνους που ελπίζουν ότι ο κ. Πούτιν θα υποδυθεί αυτό τον ρόλο, λυπούμαι που θα απογοητευθούν – Ρωτήστε τον κ. Σαρρή).

    ΥΓ1 Διαφωνώ με την άποψη του κ. Τσούκα “The monetary union is not just a technical arrangement, but also the expression for a deeper desire for more integration in the continent”.
    In my opinion, the more diverse and heterogeneous countries join the EU (or are already members) the less chance or desire there is, for real or further political integration. I will not expand further in fear of sounding racist.

    ΥΓ2 Further down the article, Mr Tsoukas admits that the creation of a monetary union (the eurozone) without political institutions to support it, is a folly.
    SInce I believe that the EU will never proceed to the creation of common political institutions, i.e. no further real political integration, then it is to be expected that the eurozone will eventually collapse, or change in a way that will be substantially different from today.
    If however the EU bureaucracy succeeds in maintaining the eurozone, like an Emperor who strives to maintain and expand his empire, it will be at the expense of some, usually the periphery.

  5. avatar
    E.Riza on June 23, 2015 - (permalink)

    Dear Mr Tsoukas,
    A well reasoned article but quoting Mr Lapavitsas is not a good idea since he was the one economist AKEL found in March 2013 suggesting it would be best for Cyprus to exit the euro. Maybe now that he has seen the light he knows better. Cyprus has done very well thanks to the commitment of the government to bring back some fiscal discipline and has regained credibility to go to the markets within two years.
    As for Greece, Mr Tsipras, and his finance minister, have taken some time to realise that the game of chicken or game theory does not work in practise. Had they forgotten bombastic words, antics and politically charged statements and got down to making the numbers work for the proposals they put forward they would have had more success(our finance minister was criticised unjustly for spotting this anomaly). The Greek people did not vote Tsipras to take the big NO decision to leave the euro. The need has been for a functioning state that collects taxes , cuts unjustified spending and fights corruption. Moreover, the Greek people are not looking for more sacrifices but for stability and the prospect of economic growth and jobs. A government that does not provide such an environment gives them little hope; see how many young educated are leaving the country. Mr Tsipras had to work within the system and not think that it was a battle of democracy within the EU since his promises had no financing cover just like Mr PapaAndreou who alleged there was money when in fact a few months later there was none.
    It seems that the reality of last week has brought the Greek PM down to earth and that the banks were going to shut had the ECB not stepped in. Thus from what had been a fiscal issue became a banking problem as well and this is a recipe for disaster. One hopes that the Greek people will get a fair deal since no one in his right mind believes that the debt is sustainable and some form of relief will be given but not to be made a condition for agreeing to necessary tax measures and structural reform which is needed.
    Greece does not need heroes and sacrifices but to make better use of its wealth in having a strong shipping industry renewable energy, tourism, agriculture and logistics. It has a unique opportunity to introduce reform and work within the EU not ideologically opposed to a system which works for the rest of the Eurozone. The goal economy is witnessing unprecedented change thanks to the internet (and internet of things) and surely Greek inventiveness and entrepreneurship can flourish if the government grasps the opportunities this revolution brings.

  6. avatar
    Savvakis C Savvides on June 23, 2015 - (permalink)

    “Cyprus has done very well thanks to the commitment of the government to bring back some fiscal discipline and has regained credibility to go to the markets within two years.”!!! Are you Haris in disguise?

  7. avatar
    Μ on June 24, 2015 - (permalink)

    A very good article indeed, let’s hope so that reason will prevail.

  8. avatar
    Επιλήσμων on June 26, 2015 - (permalink)

    Ερωτήσεις ενός αδαούς.

    1.Θα μπορούσε η Ελλάδα να ήταν σε χειρότερη θεση εάν δεν ανήκε στη ευρωζώνη?

    2.Ήταν λάθος που η Ελλάδα προσχώρησε στην ευρωζώνη?

    3. Είναι το ψυχολογικό shock μεγαλύτερο από το οικονομικό shock γιά τους Έλληνες το GREXIT?

    4. Φοβάται ο βρεγμένος από την βροχή?

    • avatar
      Savvakis C Savvides on June 28, 2015 - (permalink)

      Εν συντομία: ΟΧΙ, ΝΑΙ, ΟΧΙ, ΟΧΙ. Θα προσέθετα ακόμη ένα: Θα μπορούσε να υπάρχει βιώσιμη λύση χωρίς διαγραφή τουλάχιστον του 50% του χρέους; Σίγουρα, ΟΧΙ.

    • avatar
      Νεφέλη on June 28, 2015 - (permalink)

      Μα το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος της Ελλάδας,δεν δημιουργήθηκε σε χρονική συνάρτηση με την ένταξη στην ευρωζώνη. Απλά γέμισε η χώρα με δημ.υπαλλήλους,συνταξιούχους σαραντάρηδες,και ολάκερα χωριά ήταν…ανάπηροι.Μου φαίνεται πως ξεχνάς την ανεπανάληπτη ρήση Πάγκαλου,ότι δηλαδή ”μαζί τα φάγαμε”.

    • avatar
      IoannisTakis on June 29, 2015 - (permalink)

      Απαντήσεις ενός ακόμη πιο αδαούς:
      1. Ναι, ειδικά για χώρες που διαχρονικά λειτουργούν με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς συσσωρεύοντας χρέη και ξένα δανεικά.
      2. Όχι, νοουμένου ότι η χώρα θα προσπαθούσε να κινηθεί εντός των οικονομικών δεικτών με βάση τους οποίους προσχώρησε στην Ευρωζώνη.
      3. Όχι, απλά το οικονομικό σοκ ειδικά τους πρώτους μήνες ενός πιθανού GREXIT θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερα ψυχολογικά σοκ!
      4. Όχι ο βρεγμένος δεν φοβάται την βροχή, αλλά εάν είχε επίγνωση ίσως να φοβόταν τις τεράστιες συνέπειες μιας μεγάλης καταιγίδας.

      Καταληκτικά, θεωρώ ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος οι οποίες βασικά είναι κυρίως εισαγωγικές, χωρίς αυτονομία παραγωγής, με ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, με κακή εσωτερική διακυβέρνηση κ.λ.π. ίσως να είναι πιο προστατευμένες εάν ανήκουν σε ένα ενιαίο νόμισμα δεδομένου βεβαίως ότι λειτουργούν εσωτερικά με σύνεση, πειθαρχία και χωρίς λαϊκισμούς.

      Το νόμισμα παίζει τον δικό του ρόλο και δίνει μια σχετική αυτονομία κινήσεων σε χώρες όπως η Αγγλία με αυτοδύναμες οικονομίες και σωστά στημένους κρατικούς θεσμούς διακυβέρνησης. Κατά τα άλλα το νόμισμα δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας και επιβίωσης μιας χώρας. Το πιο σημαντικό είναι να διαθέτει η χώρα ικανούς και έντιμους πολιτικούς, διαχρονικά ορθά στημένο σύστημα διακυβέρνησης και ώριμους πολίτες που να επιζητούν αξιοκρατία, διαφάνεια, δικαιοσύνη, ανάπτυξη και ισονομία χωρίς να καταφεύγουν στο ρουσφέτι.

      Αυτά τα χαρακτηριστικά τα διαθέτουν οι Σκανδιναυικές χώρες οι οποίες διαθέτουν ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα κοινωνικών παροχών με τους πολίτες τους να απολαμβάνουν ψηλό βιοτικό επίπεδο σε ένα ασφαλές/ποιοτικό περιβάλλον. Από αυτές μια (Νορβηγία) δεν ανήκει στην Ε.Ε. οι άλλες δύο (Σουηδία και Δανία) είναι εκτός ευρώ και μόνο η Φινλανδία είναι στο ευρώ αλλά όλες τα πάνε από καλά μέχρι πολύ καλά. Εγγυάται κάποιος ότι με τους Έλληνες/Κύπριους πολιτικούς και πολίτες που διαθέτουμε θα μπορούσαμε κάποτε να φτάσουμε το επίπεδο των Σκανδιναυικών χωρών είτε εντός είτε εκτός ευρώ?

      • avatar
        Νεφέλη on June 29, 2015 - (permalink)

        Συμφωνώ μαζί σου.Εδώ πέρα ο Πατσαλίδης, γεν.διευθυντής του υπ.Οικονομικών,έταξε στη ΠΑ.ΣΥ.ΔΥ.,επαναφορά της ΑΤΑ απο το 2017.Τυχαίο; Οχι βέβαια.Διότι αφ’ενός θα βγούμε απο το μνημόνιο και αφ’ετέρου το 2018 θα έχουμε προεδρικές εκλογές,όπου ο λα’ι′κισμός προς άγραν ψήφων,θα βρίσκεται στο φόρτε του.

  9. avatar
    Επιλήσμων on June 30, 2015 - (permalink)

    Τείνω να συμφωνήσω με τον κ. Σαβίδη παρά με τον κ. Τάκη.
    Και σίγουρα με την αναγκαιότητα διαγραφής χρέους. Η Ελλάδα υπό τις παρούσες συνθήκες και με τις προβλεπόμενες προοπτικές, δεν είναι δυνατό να ανακάμψει χωρίς σημαντική διαγραφή χρέους.

    ‘Ομως, αγαπητή μου Αθηνά, δεν υπονοούσα ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας συνδέεται άμεσα και αποκλειστικά με την ένταξη στην ευρωζώνη. Ως αδαής, έχω και άλλες απορίες,
    πχ γιατί η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Αιθιοπίας (που δεν έχει και πετρέλαια όπως ας πούμε η Νιγηρία) δεν έχει “δυσθεώρητο” δημόσιο χρέος?
    Και γιατί η Ιαπωνία, με δημόσιο χρέος $10,143,ΧΧΧ,ΧΧΧ,ΧΧΧ δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της Ελλάδας που αναλογικά έχει μικρότερο χρέος?

    • avatar
      Νεφέλη on June 30, 2015 - (permalink)

      Παρόλο που απευθύνεσαι στην Αθηνά,εννοώντας εμένα,θα σου απαντήσω,άνκαι πιό αδαής.Μα πως να έχει δυσθεώρητο χρέος η Αιθιοπία όταν μιά ζωή βρισκόταν εκτός αγορών;Η χώρα αυτή είναι συνώνυμη με τη λέξη φτώχεια,και οι εικόνες των υποσιτισμένων παιδιών της με τη φουσκωμένη κοιλιά απο τον ασκίτη λόγω υπολευκωματιναιμίας,ήταν το σήμα κατατεθέν της.

      • avatar
        Επιλήσμων on June 30, 2015 - (permalink)

        Δηλαδή, αγαπητή Νεφέλη, οι φτωχοί πρέπει να ζουν με δανεικά χωρίς προοπτική αποπληρωμής των δανεικών?
        Συμφωνώ όμως με το προηγούμενο σχόλιο σου/απάντηση στον Ioanni Taki.
        Και κάτι τελευταίον,
        Η ελληνική κυβέρνηση λέει “… η απόφαση γιά διεξαγωγή δημοψηφίσματος (και το ΟΧΙ) δεν αποτελεί το τέλος αλλά η συνέχεια της διαπραγμάτευσης…”.
        Αυτό μήπως σας θυμίζει κάτι?
        Ας πούμε, “Είπαμε ΟΧΙ γιά να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ”?

        • avatar
          Νεφέλη on July 8, 2015 - (permalink)

          Επιλήσμων,σου απαντώ ετεροχρονισμένα,απλά γιατί πιστεύω πως δεν αντιλήφθηκες τί εννοούσα.Η Αιθιοπία δεν έχει τεράστιο χρέος,διότι κανένας δεν τη δάνειζε απεριόριστα,γιατί ήξερε ότι υπήρχε αυξημένος κίνδυνος να τα χάσει.Τόσο απλά!

  10. avatar
    Επιλήσμων on July 2, 2015 - (permalink)

    Κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο μεγάλη άγνοια του γνώθι σαυτόν, που αδυνατούν να αντιληφθούν την ζημιά που προκαλούν στη πατρίδα τους με την παραμονή τους στην όποια θέση εξουσίας έτυχε να βρίσκονται.
    Ασχέτως εάν διαφωνώ ή όχι, εάν τον συμπαθώ ή όχι, ο κ. Βαρουφάκης είναι στην ουσία persona non grata στην ΕΕ (και στο ΔΝΤ, άσχετα τι λέει η κ. Λαγκράντ,- ότι δλδ όλες οι νόμιμες Κυβερνήσεις των Μελών του Ταμείου είναι ευπρόσδεκτες – και τι άποψη έχουμε κάποιοι για αυτήν και το Ταμείο της).
    Εν πάση περιπτώσει, η υπερηφάνεια είναι συνήθως προσόν, ο τσαμπουκάς όμως?
    Αλλά και στην Κύπρο έχουμε παραδείγματα, όχι όμως της ίδιας εμβέλειας. Πχ κ.Ρίκκος, κα Χρυστάλλα, και άλλοι.

    Πάντως είναι η πρώτη φορά που χαίρομαι που δεν είμαι Ελλαδίτης (ψηφοφόρος στην Ελλάδα) και έτσι δεν αντιμετωπίζω το δίλημμα του τι θα ψηφίσω την Κυριακή. Η ψήφος στην κάλπη είναι τελεσίδικη. Από εδώ στο blog έχω την πολυτέλεια να έχω δύο διαφορετικές απόψεις συγχρόνως.
    Σας διαβεβαιώ όμως ότι τώρα το καλοκαίρι τουλάχιστον δεν φορώ “δυο παλτά, τόνα καλά τ’ άλλο ριχτά τα δυό συγχρόνως” (Στίχοι Λίνας Νικολακοπούλου).

    • avatar
      Savvakis C Savvides on July 2, 2015 - (permalink)

      You seem to be saying that one should kneel to the wishes of the powerful in order not to do harm to his country. I am sure you don’t mean that.

      No-one should have to resign simply because he is not liked or even hated by Lagard, Dijsselbloem or even Schaeuble. One should resign if he is incompetent or if he is abusing his position in office. This may hold true for the examples you cite in Cyprus but I don’t think it is true for Varoufakis. He is not clinging to power. He already said he will resign if the vote is Yes.

      Moreover, to quote something from today’s interview:

      “Varoufakis said he would prefer to “cut my arm off” than sign an agreement with the International Monetary Fund, European Central Bank and European Commission that does not include debt relief or restructuring. “(Why) would you invest in a country whose debt is not sustainable?” Varoufakis said.”

      I would do exactly the same and I congratulate Varoufakis for his courage to stand up to them and tell the truth about the Greek debt. What is the point of getting into a program when it is possible for Greece to ever repay the debt. This is the definition of modern day slavery.

    • avatar
      Savvakis C Savvides on July 3, 2015 - (permalink)

      Και για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές σχετικά με το ποιοι είναι οι υπεύθυνοι για την μη κατάληξη σε βιώσιμη λύση στο χρέος της Ελλάδος παραθέτω την δήλωση του αρμόδιου του IMF Ashoka Mody:

      The IMF’s former bail-out chief, Ashoka Mody said the report revealed that creditors had not been “negotiating in good faith” with Greece by refusing to countenance debt relief for the last five months. “If the IMF and other creditors had this document while they were negotiating with the Greeks, it is completely unconscionable that they did not discuss deep debt relief” said Mr Mody.

  11. avatar
    Σαββας Τταντης on July 3, 2015 - (permalink)

    Μετά από μερικούς μήνες αποφάσισα να ξαναγράψω. Η Ελλάδα ανεξάρτητους αποτελέσματος στο δημοψήφισμα κωμωδία , έχει μπει σε ένα δρόμο άσχημο χωρίς επιστροφή όπου θα παρασύρει την Ευρώπη σε περιπέτειες. Η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα χάθηκε..τέλος. Όταν χαθεί η εμπιστοσύνη , δεν υπάρχει τραπεζα, όταν δεν υπάρχει τραπεζα δεν υπάρχει ρευστότητα στην πραγματική οικονομία. Όταν δεν υπάρχει ρευστότητα στην πραγματική οικονομία τότε μειώνετε η καταλανωση και άρα μεγαλύτερη ύφεση, μεγαλύτερη ανεργία, λιγότεροι φόροι…..μείωση πρωτογενούς πλεονάσματος,, κλπ κλπ

    Με το Ναι, η. ΕΚΤ. Να ετοιμάζει. 30. Δις. ΕΛΑ. Θα πάει στα 120 δις ΕΛΑ. ΜΕ το ΝΑΙ η Ελλάδα παίρνει απλά λίγο χρόνο…..θα φύγουνε όλοι τα λεφτά τους από τις τράπεζες οι οποίες θα είναι ζόμπι για χρόνια. Το Όχι , χειρότερα……..δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει πτώχευση τραπεζών.

    Ο Τσιπρας αδίκησε τον εαυτό του και το μέλλον του, επέλεξε λάθος δρόμο καριέρας , έπρεπε να γίνει πωλητής σε μια μεγάλη πολυεθνική. Θα έκανε μεγάλη καριέρα , αντί αυτού οδήγα μια χώρα σε μια τραγωδία ανεξάρτητου αποτελέσματος του δημοψηφίσματος………..

    Ήδη θεωρία του χαους θα λειτουργήσει και στην Ελλάδα…….θα το δείτε σύντομα…

    Κύπρος. Τα λάθη συνεχίζονται……..η οικονομία είναι στημένη λάθος. Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Συσσορευουμε λάθη. Έχουμε ακόμα μερικούς μήνες. Μετά ξεκινούν οι αρνητικές ειδήσεις. Οι τραπεζες θα ξανά χρειαστούν κεφαλαία. Η θεωρία του χαους ξανακτίσει λάθη, συσσωρεύει λάθη,,,,,,,,,,,,η πραγματική οικονομία ακόμα είναι κατήφορο…….

    Σάββας Τταντης

  12. avatar
    Επιλήσμων on July 7, 2015 - (permalink)

    Αγαπητέ Σαββάκη,
    Κατά πρώτον θέλω να σου πω ότι σέβομαι και εκτιμώ τις γνώσεις και την πείρα σου στα οικονομικά/τραπεζικά θέματα.
    Αυτό που είπα γιά την ανάγκη παραίτησης του κ. Βαρουφάκη (και τους λόγους), αντιλαμβάνομαι ότι εκ πρώτης όψεως μπορεί να εκληφθεί ως υποτιμητικό και ενάντια στην αξιοπέπεια ενός Κράτους και σίγουρα του ιδιου του ατόμου.
    Δυστυχώς όμως στη πολιτική, η ηθική και το δίκαιο δεν είναι τα μόνα που πρέπει να καθορίζουν τις αποφάσεις.
    Αυτό σίγουρα ακούγεται οξύμωρον, ιδίως με αυτό που είπε ο Σωκράτης στον Κρίτωνα και που θεωρεί την ηθική και τους νόμους ως το υπέρτατο αγαθό, δλδ “ότι μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστιν η πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι″.
    Θυμάμαι τον πρώην Πρόεδρο Κληρίδη να το επαναλαμβάνει συχνά – ίσως σαν εξήγηση γιά την απόφαση του να υποστηρίξη στις πρώτες Προεδρικές εκλογές τον Μακάριο αντί τον πατέρα του -.
    Ο κ. Βαρουφάκης, και προς τιμή του, έθεσε την πατρίδα του υπεράνω προσωπικού κέρδους με την παραίτησή του, (και το αφήνω ως εδώ).

    • avatar
      Savvakis C Savvides on July 7, 2015 - (permalink)

      The feelings (and the respect) are mutual Epilismon.

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS