Skip to content

Η αρχή του τέλους

Posted by (Regular StockWatch Contributor) on July 18th, 2011 - 21 Comments
avatar

 O συμπαθής οικονομολόγος και γνωστός πρώην blogger της FT Willem Buiter (τώρα πρώτος οικονομολόγος της Citibank), έσπασε επιτέλους τη σιωπή του.  Μας είπε πρόσφατα ότι η μετάσταση της κρίσης στην Ισπανία και στην Ιταλία σημαδεύει την απαρχή μιας υπαρξιακής κρίσης της ευρωζώνης.  Το παιχνίδι έχει πλέον αλλάξει, ανάφερε ο Buiter.

Η αδυναμία της ευρωζώνης να επιστρέψει σε υγιείς ρυθμούς ανάπτυξης, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για να είναι το δημόσιο χρέος διαχειρίσιμο, κρύβεται πίσω από τη μετάσταση της κρίσης από τις χώρες της περιφέρειας στις χώρες του «μαλακού πυρήνα.  Η Ιταλία – η οποία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στην ευρωζώνη – παρουσιάζει αναιμική ανάκαμψη, από τη μεγάλη ύφεση που πέρασε το 2009.  Ο υποτονικός ρυθμός ανάπτυξης της χώρας για δεκαετίες τώρα δεν φαίνεται να πείθει τις αγορές ότι εύκολα θα μπορέσει να μειώσει το χρέος της.  Τα μέτρα λιτότητας που ανακοίνωσε η Ιταλική κυβέρνηση δεν πείθουν ότι αποτελούν ολοκληρωμένη λύση στο πρόβλημα του χρέους.  Όπως έχω εξηγήσει πολλές φορές στο παρελθόν – και όπως έχει δείξει και η εμπειρία της Ελλάδας – αν τα μέτρα λιτότητας δε συνοδεύονται από μέτρα που προωθούν την ανάπτυξη, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να συρρικνώνουν το ΑΕΠ και να μειώνουν τα έσοδα του κράτους από έμμεση και άμεση φορολογία.  Η ευρωζώνη – όπως έχει αποδείξει τα τελευταία δύο χρόνια – δεν έχει λύσεις που θα επαναφέρουν την ανάπτυξη. 

Ο κύριος λόγος γι’ αυτό είναι ότι η αρχιτεκτονική της βασίζεται πάνω στο δόγμα του γερμανικού μονεταρισμού.  Ένα δόγμα που στην καλύτερη περίπτωση είναι κατάλληλο για χώρες όπως η Γερμανία και αυτό μόνο σε περίοδο πλήρους απασχόλησης. 

Στα μοντέλα του μονεταρισμού το μόνο οικονομικό πρόβλημα είναι ο πληθωρισμός.  Εξ’ υποθέσεως.  Όλα τα υπόλοιπα έχουν ήδη λυθεί από την ελεύθερη αγορά.  Η ανεργία, αν υπάρχει, είναι κατά κανόνα εθελοντική.  Για να το κάνω ακόμη πιο λιανό, εκείνοι που είναι άνεργοι το έχουν διαλέξει οι ίδιοι (δοκιμάστε το αυτό με τους νέους στην Ισπανία αν θέλετε).  Κάθονται είτε γιατί προτιμούν την ανάπαυλα είτε γιατί διερευνούν την αγορά εργασίας για να βρουν καλύτερη δουλειά.  Για να μη προσθέσω ότι σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και αυτού του είδους η ανεργία αποκλείεται εξ’ υποθέσεως.  Γιατί σε πολλά από αυτά τα μοντέλα υπάρχει συνήθως ένα μόνο αντιπροσωπευτικό νοικοκυριό, το οποίο επιλέγει το ίδιο τις ώρες που θέλει να δουλέψει.  Για αναλυτική ευκολία (δηλαδή για να βγαίνουν τα μαθηματικά πιο εύκολα, όπως μας λένε, και όχι για να παραπλανούν).

Το δυστύχημα δεν είναι ότι τα μοντέλα αυτά υπάρχουν.  Οι ακαδημαϊκοί μπορούν να κάνουν ότι υποθέσεις θέλουν, είπε προ πολλού η περίφημη κυρία Joan Robinson στο Cambridge.  Το δυστύχημα είναι ότι αυτά τα προβληματικά μοντέλα αντιπροσωπεύουν τα οικονομικά θεμέλια πάνω στα οποία κτίστηκε το όλο οικοδόμημα που ονομάζεται ευρωζώνη. 

Είναι γι’ αυτό πού ο πρωταρχικός στόχος της ΕΚΤ είναι ο πληθωρισμός και μόνο.  Η μείωση της ανεργίας, η αποφυγή τραπεζικών κρίσεων είναι δευτερεύοντες στόχοι.  Γι’ αυτό την περασμένη βδομάδα – εν μέσω αναιμικής ανάπτυξης, αυξανόμενης ανεργίας και μετάστασης της κρίσης στην Ιταλία η ΕΚΤ αποφάσισε – εν τη σοφία της – να αυξήσει ξανά το επιτόκιό της.  Γιατί ο πληθωρισμός έχει φθάσει στα ύψη του 2.7%.  Παρενθετικά αναφέρω ότι την ίδια μέρα η Τράπεζα της Αγγλίας άφησε το δικό της επιτόκιο στο 0.5%, ενώ ο πληθωρισμός στη Βρετανία βρίσκεται στο 4.2%.

Είναι πάνω στην ίδια βάση που δημιουργήθηκε και το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ).  Από το οποίο απορρέουν όλα τα όμορφα μέτρα λιτότητας τα οποία στην πραγματικότητα κάθε άλλο παρά προωθούν την ανάπτυξη.  Στη μονεταριστική θεωρία, όμως, οι δαπάνες του κράτους κατά γενικό κανόνα δεν είναι παραγωγικές.  Το κράτος το ίδιο αποτελεί στρέβλωση.  Έτσι η μείωση των κρατικών δαπανών, σύμφωνα με το μονεταρισμό, οδηγεί αυτόματα σε αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης.   

Οι αγορές, καθοδηγούμενες από ένα και μοναδικό κριτήριο, δηλαδή το κέρδος, δίνουν περισσότερη σημασία στους αριθμούς παρά στα οικονομικά δόγματα.  Και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.  Τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα όχι μόνο δεν μείωσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά βύθισαν τη χώρα στην ύφεση, την ανεργία και τα κοινωνικά προβλήματα.   Λίγο-πολύ το ίδιο συνέβηκε και στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία.   Το ίδιο θα συμβεί και στην Ιταλία.  Τα μέτρα λιτότητας δεν θα φέρουν την ανάπτυξη και οι αγορές το γνωρίζουν.   

Η ευρωζώνη δεν έχει λύσεις για την Ελλάδα.  Δεν έχει λύσεις για την περιφέρεια.  Μήπως θα βρει εύκολα λύσεις για την Ιταλία; Η μήπως θα τη βυθίσει και αυτή στην ύφεση και στην ανεργία;

Για να επιβιώσει η ευρωζώνη χρειάζεται μια πολύ πιο πλουραλιστική οικονομική αρχιτεκτονική, η οποία θα πρέπει να πάρει τα καλύτερα στοιχεία από κάθε Σχολή Σκέψης . Ο σύγχρονος Κευνσιανισμός, σήμερα, που είναι περίοδος κρίσης, ύφεσης και ανεργίας στις πλείστες χώρες της Ευρώπης, μπορεί να προσφέρει πολύ καλύτερες λύσεις.  Λύσεις που θα επαναφέρουν την ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία και που θα προστατεύσουν την ευρωζώνη. 

Η σημερινή πολιτική και οικονομική ηγεσία στο κέντρο της Ευρώπης δεν φαίνεται όμως να έχει αντιληφθεί ότι χρειάζεται επειγόντως μια επανεξέταση της οικονομικής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης σε όλο της το βάθος.  Προτιμά να μπαλώνει με προσωρινό τρόπο τις ρωγμές, όσο μεγάλες και να είναι και να επιμένει πεισματικά ότι η καταστροφική της οικονομική πολιτική είναι η μόνη διέξοδος.  Ούτε το πείσμα ούτε και η εθελοτυφλία όμως θα την προστατεύσει όταν το οικοδόμημα αρχίσει να καταρρέει.  

Με τα σημερινά δεδομένα λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά στην αρχή του τέλους. 

 Πανίκος Δημητριάδης
Καθηγητής Οικονομικών
Πανεπιστήμιο του Leicester

Categories → Οικονομία

21 Comments
  1. avatar
    speechless on July 18, 2011 - (permalink)

    Have you watched the news in Cyprus over the past week? It would have been nice to have at least 1 line on the recent “crisis within a crisis” that all people in Cyprus are facing, 24 hours a day, for the past 7 days.

    What you write sounds “nice” but very, very, very irrelevant to the current situation in Cyprus. Communism, socialism, capitalism or any other system interpret the recent catastrophe in the same way: plain incompetency!

    We placed a bomb in our own home, in our own economy, in our own future. Here a few ideas for a future article:

    1. “The economic consequences of the recent catastrophe”
    2. “The economic aspects of the Cyprus problem and the recent catastrophe”
    3. “The economic consequences of political incompetency and natural gas management”
    4. ” Are rating agencies up to date with the news, are they just sympathetic or are they still laughing?”

    • avatar
      panayiotis on July 18, 2011 - (permalink)

      Για speechless γράφεις πολύ.

      Το μεγαλύτερο θέμα που θα αντιμετωπίσουμε σαν Κυπριακή κοινωνία όταν από τον Αύγουστο θα μπούμε στον μηχανισμό του ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ είναι περικοπές ή ανάπτυξη.

      Το τι ήταν ανάπτυξη το 2008 θα είναι πολύ διαφορετικό από τι είναι ανάπτυξη το 2013 και κανένας Χριστόφιας ή Αναστασιάδης ή ότι άλλο θες βάλε δεν το καταλαβαίνει.

  2. avatar
    phylarchus on July 18, 2011 - (permalink)

    Άλλα λόγια θκειέ παπά τζ’ η γαούρα βόσσιει!
    Αφήκαμεν το θέρος τζιαι ξικανναουρίζουμεν!
    Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδωμεν!

  3. avatar
    Άσχετος on July 18, 2011 - (permalink)

    Πολύ ορθές οι παρατηρήσεις του κ. Δημητριάδη, όπως πάντα. Βασικά, λέει, ότι τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σήμερα δεν πρέπει να έχουν μόνο σχέση με περικοπές δαπανών αλλά και με την ανάπτυξη.

    Σε μια τόσο μεγάλη κρίση, λέει, δεν αρκούν οι περικοπές δαπανών.

    Αν δουν κάποιοι, πέραν της μύτης τους, θα καταλάβουν ότι το άρθρο του είναι πολύ επίκαιρο.

  4. avatar
    panayiotis on July 18, 2011 - (permalink)

    Το θέμα της ανάπτυξης συνήθως αναφέρεται από άτομα (και πολιτικούς) τα οποία δεν θέλουν να κάνουν θυσίες στα κεκτημένα ή φοβούνται να τα αγγίξουν.

    Αλλά η ανάπτυξη για να είναι υγιής θα πρέπει να αναλαμβάνεται από άτομα και εταιρείες οι οποίες είναι αξιόχρεες. Στην περίπτωση των ΗΠΑ τα λεφτά δίνονταν στους Μεξικανούς μετανάστες και στις στριπτιζέζ για να αγοράζουν επαύλεις στην Καλιφόρνια και στο Λας Βέγκας.

    Στην περίπτωση της Ευρώπης δίνονταν στον Γερμανό εργάτη και τον Βρετανό συνταξιούχο για να αγοράσει εξοχικό διαμέρισμα στην Γερμανία και μεζονέτα στην Πάφο.

    Έτσι αν θέλουμε ανάπτυξη οι τράπεζες θα πρέπει να δανείσουν μόνο σε άτομα και εταιρείες που μπορούν σε ένα μεγάλο βαθμό να ξεπληρώσουν τα δάνεια τους. Αλλά για να προσφέρουν δάνεια που να έχουν χαμηλό επιτόκιο τα οικονομικά του κράτους θα πρέπει να είναι νοικοκυρεμένα. Και εδώ είναι που πρέπει το κράτος να κάνει περικοπές και όχι να ξοδεύει.

    Το χαμηλό επιτόκιο σαν αποτέλεσμα των νοικοκυρεμένων οικονομικών του κράτους θα φέρει την ανάπτυξη.

  5. avatar
    Jimmy on July 18, 2011 - (permalink)

    Good Article.

  6. avatar
    observer on July 18, 2011 - (permalink)

    I fully agree with “speechless”.
    Following the excellent article by Alexandros Michaelides I invited you, Mr Demertiades to comment on it,given that this is a blog for the exchange of views.Instead you came up with this article.I remain speechless.

  7. avatar
    NAN on July 18, 2011 - (permalink)

    Για μια ακομη φορα βλεπουμε οτι οι οικονομικεσ θεωρειες ειναι για ανεκδοτα διοτι βασιζονται σε στοιχεια που δεν υπαρχουν στην πραγματικοτητα. Δυστυχως οι ακδημαικοι κρυβονται πισω απο τα βιβλια τους και συμβουλευουν εκ του ασφαλους χωρις να εχουν επιγνωση της πραγματικης καταστασης. Ετσι και αυτο το αρθρο αναφερεται στις λανθασμενες τοποθετησεις ιθυνοντων που βασιζονται σε απαρχαιομενα απλοικα μοντελα.

    Φυσικα η λυση βρισκεται στην αναπτυξη. Την ιδια ομως ωρα κανεις δεν μπορει να αμφισβητησει οτι το κρατος ειναι ενας εξαιρετικα μη-αποδοτικος και σπαταλος οργανισμος. Ετσι η πραγματικη οικονομικη λυση βρισκεται στον συνδιασμο των περικοπων δαπανων και ειδικα της σπαταλης και διοχετευση σημαντικων πορων σε αναπτυξιακα εργα που προσφερουν εργασια αλλα επισης βελτιωνουν εμμεσα και αμεσα το επιχειρηματικο περιβαλλον.

  8. avatar
    Andreas on July 18, 2011 - (permalink)

    Συμφωνώ με τον ”Speechless”.

    Αν και το άρθο σας κ. καθηγητά καταπιάνετε με επίκαιρα θέματα στην Ευρώπη θα περίμενα να ασχοληθείτε και με το θλιβερόν συμβάν στον τόπο μας που αποτελεί το μεγαλύτερο γεγονός μετά το 1974.

    Δυστυχώς σ’αυτόν τον τόπο ΔΕΝ έχουμε μάθει ΝΑ ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΥΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΡΟΡΟΛΗΠΤΑ. Και αναφέρομαι σε όλους μας. Και εάν δεν αλλάξουμε σύντομα, πολύ απλά δεν θα έχουμε μέλλον.

  9. avatar
    κοσμακης on July 18, 2011 - (permalink)

    Εδω καραβια χανονται….
    Καλη η προσπαθεια, αλλα για να ειμασται και λιγο πιο αντικειμενικοι, κατι πιο επικαιρο θα ητο πιο ευπροσδεκτο και θα απαλυνε καπως τον πονο μας και τον προβληματισμο μας για τη δυσμοιρη θεση στην οποιαν εριξαν κυριολεκτικα την πατριδα μας……

  10. avatar
    Πόλυς Ηλιοφώτου on July 18, 2011 - (permalink)

    Κατ’ αρχήν να ευχαριστήσω τον καθηγητή για το δοκίμιο του. Στο οποίο εκφέρεται μια προσωπική άποψη για ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο, που άσχετο αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, δίνει το έναυσμα για μια συζήτηση.
    κε Δημητριάδη, επειδή έσπασε τη σιωπή του –τελικά ή επιτέλους;- ο Buiter και καταφέρθηκε προς την Ευρωζώνη, σημαίνει ότι άνοιξαν οι ουρανοί κι έλαμψε η απόλυτη αλήθεια στις ζωές μας; Ο Wyplosz (απλά για να πω μόνο ένα παράδειγμα) έχει 15 χρόνια που ο άνθρωπος κάνει τη δική του κριτική…Ο καθένας έχει την άποψη του…
    Γεγονός που με φέρνει στα σχόλια των φίλων. Τα περισσότερα εκ των οποίων εγείρουν απορίες και ζητήματα τα οποία απασχολούν τον περισσότερο κόσμο.
    - Όμως, παιδιά, κατ’ αρχήν γιατί δεν σχολιάζεται επώνυμα ένα άρθρο με επώνυμο; Ποιος ο λόγος να κρύβεται κάποιος πίσω από συμμορίτικα παρατσούκλια όταν εκφέρει τη γνώμη του;
    - Δεύτερο, όλοι μιλούμε ελληνικά και το κάθε πληκτρολόγιο έχει ελληνικό αλφάβητο. Ακούσατε τις προάλλες τον Μπαμπινιώτη. Ας λαμβάνουμε μέσα-μέσα υπόψη τις προειδοποιήσεις των ειδικών για να μεν την παθαίνουμε κατ εξακολούθηση…
    - Τρίτο, επί της ουσίας.
    Παναγιώτη, αναφέρεσαι με απόλυτη σιγουριά ότι από τον Αύγουστο, όχι αρχές Σεπτεμβρίου ή μέσα Οκτωβρίου πχ, αλλά τον Αύγουστο, με το θέρος, η Κύπρος θα καταφύγει στο μηχανισμό στήριξης. Επαναλαμβάνεις δηλαδή κάτι που διάφοροι πολιτικοί ρίχνουν ως ατάκα για να δίνουν βαρύτητα στην κατά τ άλλα ανούσια ομιλία τους…’Έχεις κάτι συγκεκριμένο υπόψη σου ή εν απλά κουβέντα πας τη συζήτηση; Ξέρεις πότε μια χώρα καταφεύγει στο μηχανισμό; Ξέρεις τι ρόλο παίζουν στην οικονομία οι φήμες, η τρομοκρατία της κοινής γνώμης και της επενδυτικής/καταναλωτικής εμπιστοσύνης; Αν ναι, όπως φαντάζομαι, είναι καλύτερα να κάνουμε έτσι κινδυνολογίες-όσο κοντά ή μακριά μας φαίνονται- με φειδώ…Για το δεύτερο μέρος του 1ου σχολίου σου, συμφωνώ απόλυτα.
    - Φύλαρχε, ωραίο παρατσούκλι μεν αλλά θα ήταν καλύτερα να ξέραμε και τ όνομά σου. Εκπληκτικές οι παροιμίες σου από γλωσσικής σκοπιάς, άστοχες δε προς τη χρήση τους. Ένα από τα μεγαλύτερα ακριβώς προβλήματα που αντιμετωπίζει η Κύπρος τα τελευταία χρόνια είναι η άνοδος του λαϊκισμού, της πολιτικής της ατάκας, και της μεταφοράς στην άσκηση πολιτικής τη νοοτροπία του καφενέ… τόσο σε επίπεδο εκτελεστικής όσο και σε επίπεδο νομοθετικής εξουσίας. Ο καθηγητής είπε τη γνώμη του. Επώνυμα. Πες και συ τη δική σου αν διαφωνείς. Όι παρουσιάστηκες, έσυρες μας 3 αβολίδωτες…ατάκες, κι εξαφανίστηκες. Ακριβώς δηλαδή όπως κάνουν ανεύθυνα πολλοί πολιτικοί…
    Φίλοι, η Κύπρος είναι μικρή χώρα. Παρ’ όλα του τα κακά, το μικρό μέγεθος σημαίνει ευκολία στην εφαρμογή πολιτικών. Το Σύμφωνο Σταθερότητας κι Ανάπτυξης, με όλα του τα κακά, παρέχει σχετική ευελιξία. Το ΣΣΑ δίνει τη δυνατότητα να συνδυαστεί δημοσιονομική προσαρμογή και αναπτυξιακή πολιτική. Η δημοσιονομική περισυλλογή κε Δημητριάδη, όπως πολύ καλά ξέρετε, δε σημαίνει περικοπή αναπτυξιακών δαπανών. Τουναντίον, δημοσιονομική πειθαρχία σημαίνει περιορισμό της σπατάλης, αύξηση της αποδοτικότητας στη διαχείριση του χρήματος των φορολογουμένων, μείωση της διασπάθισης δημοσίου χρήματος και λαϊκίστικων παροχών…ούτως ώστε να μπορούν να εξοικονομηθούν πόροι γι αναπτυξιακή πολιτική, για στήριξη των πραγματικά ευάλωτων και αδύναμων κοινωνικών ομάδων… Η δημοσιονομική περισυλλογή ναι, υπονοεί και λήψη μέτρων αύξησης των εσόδων. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται με τρόπο που να τιμωρεί την επιχειρηματικότητα, τους ανθρώπους που δημιουργούν θέσεις εργασίας, τους ανθρώπους που με την επινοητικότητα κι εργατικότητα τους ενισχύουν τη δυναμική για ένα καλύτερο αύριο. Ας ελπίσουμε ότι το Εθνικό Συμβούλιο, που συνεδριάζει αυτή τη στιγμή, θα δείξει επιτέλους το πολιτικό θάρρος να πάρει τα μέτρα που επιβάλλουν οι περιστάσεις που έστω και με κάποιο πόνο βραχυπρόθεσμα, θα δώσουν το έναυσμα μιας νέας μεσοπρόθεσμης δυναμικής στην κυπριακή οικονομία.

    • avatar
      P. Demetriades on July 18, 2011 - (permalink)

      Thanks for your comment and for providing your name under it.

      I was beginning to think this was becoming a political column and although, as everyone, I was shocked by last week’s tragic events, I do not feel qualified to contribute to such a debate. Nor do I believe that trial of anyone through the media can be fair, democratic or socially productive (may I remind people what has been happening with Rubert Murdoch in the UK?). Although I fully understand people’s anger with the government and the political system of Cyprus (a reason why I voted with my feet over 20 years ago), I am only an academic economist and have no desire to become a politician of any shape or form. I am therefore bewildered and mildly even flattered that some people want to read my views on all that.

      I have nothing against Wyplosz – I agree with much of what he says. He certainly sees the flaws in the SGP as I do – it being pro-cyclical etc. See his piece on VOX-EU:

      http://www.voxeu.org/index.php?q=node/5610

      I suppose I like Buiter because he is a bit of a ‘maverick’. I read his ‘The Macroeconomics of Dr Pangloss’ (his own critique of monetarism
      in the Economic Journal) when I was an undergraduate (about 30 years ago) and I was hooked. More recently he has a wonderful critique of DSGE models and macroeconomics, see:

      http://givegoodeconomicsachance.blogspot.com/2011/02/willem-buiters-critique-of.html

      I must add that after various anonymous comments that are testing the limits at what is acceptable behaviour on an economics blog, I have decided to only answer to those who sign their comments with their real names. It is a rule that I will follow from now on, as it will create more of a level playing field in any debate.

      Most bloggers do not reply to comments, whether anonymous or eponymouw, so I hope shows my willingness to contribute in a small way to the country that raised me and that I still love and care for notwithstanding its many flaws.

    • avatar
      panayiotis on July 19, 2011 - (permalink)

      Σχετικά με τα σχόλια σου για τα δικά μου σχόλια.

      Είμαι παρατηρητής σε αρκετές συναντήσεις με ενδιαφερόμενα μέρη σχετικά με τα μέτρα για την οικονομία. Δεν μπορώ να πω συγκεκριμένα ονόματα, άλλωστε δεν χρειάζεται, γιατί δεν θέλω να υπονομεύσω το επίπεδο εμπιστοσύνης που έχουν μαζί μου.

      Για τον μηχανισμό δεν είναι θέμα αν θα πάμε ή όχι αλλά πότε θα πάμε.

      Στην ερώτηση σου, “Ξέρεις πότε μια χώρα καταφεύγει στο μηχανισμό;” σου απαντώ ότι μια χώρα καταφεύγει στον μηχανισμό όταν το χρηματικό κόστος δανεισμού από τις αγορές είναι ψηλότερο από το χρηματικό κόστος του μηχανισμού + το πολιτικό κόστος των μέτρων που πρέπει να πάρει (όχι ένα κράτος, αλλά) μια κυβέρνηση.

      Σχετικά με την ερώτηση σου, “Ξέρεις τι ρόλο παίζουν στην οικονομία οι φήμες, η τρομοκρατία της κοινής γνώμης και της επενδυτικής/καταναλωτικής εμπιστοσύνης;”, σου απαντώ ότι ξέρω πολύ καλά τον αρνητικό ρόλο που παίζουν. Αλλά είναι περίπου σαν τον αλκοολικό ο οποίος ενώ όλοι τον βλέπουν ότι πίνει και μεθά αυτός φυσικά δεν το καταλαβαίνει γιατί είναι πάντα μεθυσμένος. Μέχρι μια στιγμή, του λένε ότι θα χάσει το συκώτι του εξαιτίας του ποτού και αυτός απαντάει, “μα ποιος, εγώ έπινα;”

      Προσωπικά δεν έχω πρόθεση να παίξω τον ρόλο της γυναίκας του μέθυσου και να κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα. Η προσφυγή στον μηχανισμό μπορεί να είναι μια επιλογή, αφού θα μας αναγκάσουν να πάρουμε μέτρα που θα έπρεπε να πάρουμε μόνοι μας αλλά οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να τα πάρουν.

      Δυστυχέστατα (αν υπάρχει έτσι λέξη) όμως, αυτό θα σημαίνει και παράδοση μέρους της κυριαρχίας μας σε άλλους, πράγμα που για μένα είναι ανεπίτρεπτο και αγγίζει τα όρια της προδοσίας, αλλά από την κυβέρνηση Χριστόφια, με την όλη συμπεριφορά της, δεν θα περίμενα κάτι διαφορετικό.

      • avatar
        Παρατηρητής on July 20, 2011 - (permalink)

        Με την κυβέρνηση που μπλέξαμε Παναγιώτη ακόμα και όταν μπούμε στον Μηχανισμό Στήριξης θα είναι και πάλι αμφίβολο αν σοβαρευτούν και πάρουν τα μέτρα που πρέπει. Με τον Χριστόφια στην εξουσία, ένταξη στο μηχανισμό στήριξης θα συνεπάγεται πολύ σύντομα πτώχευση ολοκληρωτική.

  11. avatar
    αθηνα on July 18, 2011 - (permalink)

    Επειδή είσαι φανατικός υποστηρικτής του επικίνδυνου προέδρου,δέν βρήκες λέξη να ψελλίσεις ότι η επόμενη χώρα που θα μπει στο μηχανισμό στήριξης θα είναι η Κύπρος.

    • avatar
      Σήφης on July 18, 2011 - (permalink)

      Αγαπητή Αθηνά

      Εθκίαβαζα τα σχόλια τζι είδα τζιαι το δικό σου… Είπα να το προσπεράσω…αλλά ύστερα εσκέφτηκα ότι εν γίνεται άτομο
      που έσιει τζιαι τ όνομα της αρχαίας θεάς της Σοφίας να λαλεί έτσι αρλούμπες….αν εδκιάβαζε το σχόλιο σου ο Bertrand Russel (http://en.wikipedia.org/wiki/Bertrand_Russell) ήταν να τραβά τα μαλλιά του…Με βάση τη λογική σου ο καθηγητής, για να μεν θεωρείται υποστηρικτής του επικίνδυνου προέδρου, έπρεπε να φωνάξει τραντακτά ότι η επόμενη που θα μπει στο μηχανισμό ( όι στο γκαράζ της γειτονιάς σου) εν η Κύπρος… Ε εν το είπε ο άνθρωπος εν σοβαρός, ήντα που να κάμουμε;… Μ έτσι μυαλά εισηγούμαι σου να κατεβείς υποψήφια στις επόμενες βουλευτικές, θα σιεις πολλίν τσανς να φκεις βουλευτίνα… Εΐβα

      Μη προτρεχέτω η γλώσσα της διανοίας.

  12. avatar
    stamar on July 19, 2011 - (permalink)

    ΚΡΙΜΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ! ΑΘΗΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΟΦΙΑ ! ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΝΤΙ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΚΙΣΤΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΣ ! ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΔΕΝ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ,ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΑΝΤΙ ΝΑ ΧΥΝΟΥΜΕ ΦΑΡΜΑΚΙ ΜΙΣΟΥΣ,ΕΜΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΕΙ ΤΗ ΑΠΟΨΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΣΥΝΕΤΟΙ, ΣΟΒΑΡΟΙ,ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΜΑΣ ΕΝΩΝΗ Σ’ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ.ΑΣ ΜΙΛΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ !!
    ΥΣΤ..ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ,ΚΑΘΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΚΑΛΟΔΕΧΟΥΜΕΝΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ Η ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΗ. ΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΠΑΝΩ Σ’ΑΥΤΑ !!

  13. avatar
    Stavros Hadjichristou on July 19, 2011 - (permalink)

    ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ??? ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ??

    ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΑ ΤΩΡΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ, ΔΙΑΔΗΛΩΝΕΙ, ΦΤΥΝΕΙ, ΘΥΜΩΝΕΙ, ΚΡΙΤΙΚΑΡΕΙ, ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΑΡΕΙ, ΘΡΗΝΕΙ, ΒΟΗΘΑ, ΦΩΝΑΖΕΙ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ, ΤΡΕΛΑΙΝΕΤΑΙ, ΖΕΣΤΑΙΝΕΤΑΙ, ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΙΤΕΧΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΝΙΚΑΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΣ…

    ΟΜΩΣ Ξ Υ Π Ν Η Σ Ε….. ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ….

    • avatar
      Πόλυς Ηλιοφώτου on July 19, 2011 - (permalink)

      Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα λες για το λαό μας αγαπητέ Σταύρο και μέσα στην τραγικότητα και θλίψη του όλου δράματος, ίσως να είναι το καλύτερο -έστω κι αν αποτελεί το ελάχιστο- μνημόσυνο για τ’ αδικοχαμένα παλληκάρια μας.
      Το μόνο που δεν έκανε ο λαός μας, και γι αυτό εύστοχα δεν το αναφέρεις, ήταν να ξυπνήσει ένα πρωί Κυριακής στα μέσα Μαΐου και να πάει να ψηφίσει …
      Κάτι που ελπίζω να κάνει ο λαός μας στις επόμενες εκλογές…Γιατί αν ο λαός ψήφιζε, εξέφραζε τη δυσαρέσκεια του, την απόρριψη, την αποστροφή του αν θέλεις προς την ακολουθούμενη πολιτική, τότε κυβερνώντες και μη, ίσως να προβληματίζονταν για το τι κάνουν… αυτό όμως δεν έγινε…Ο λαός προτίμησε τη θάλασσα, το άπλωμα ζάμπας στα καφέ… Ε, η απάθεια, η αδιαφορία και η αμάθεια όπως απέδειξε η ζωή, πληρώνεται πολύ ακριβά…
      Ας μάθουμε επιτέλους το μάθημά μας και ν αλλάξουμε μυαλά…Σε αυτά τα πλαίσια ίσως, ίσως είναι καιρός επιτέλους να ληφθούν τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης…Ίσως…Ενόσω οι ‘αδηφάγες αγορές’ έχουν τα μάτια τους στραμμένα αλλού…
      Μέχρι τότε, για τους εν Κύπρω, καλό κουράγιο αδέλφια…
      Υ.Γ. απλά να υπενθυμίσω ότι το άρθρο του καθηγητή αφορά την οικονομική πολιτική σ Ευρωπαϊκό Επίπεδο…Για πολιτική ανασκόπηση της κυπριακής καθημερινότητας, είδε τις τοπικές εφημερίδες

  14. avatar
    phylarchus on July 19, 2011 - (permalink)

    α) Διόρθωση για πιο πάνω: “…ημείς άδομεν”, με όμικρον
    β) κ. Πόλυν Ηλιοφώτου
    1. Η ανωνυμία, όπως και η επωνυμία, έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Η πρώτη, όταν αξιοποιείται με φειδώ προσφέρει ελευθερίαν και αποφεύγει προσωπική προβολή. Η κατάχρησή της εκδηλώνεται με τη συκοφαντία, την έμμεση αποκόμηση πλεονεκτημάτων μέσω μείωσης αντιπάλων, τη διασπορά φημών κλπ.
    Η επωνυμία αντίθετα περιορίζει την έκφραση ειλικρινούς κριτικής αλλά μπορεί να εμπεριέχει και πρόθεση αποκόμισης προσωπικού συμφέροντος. Ταυτόχρονα μειώνει τον κίνδυνο διασποράς συκοφαντικής λάσπης.
    Στην Κύπρο φρονώ ότι όλα παρατηρούνται: έλλειψη κριτικής σκάψης, κατασυκοφάντηση μέσω ανωνυμίας και “γλύψιμο” με επώνυμα δημοσιεύματα. Είναι θέμα τι επιλέγει ο καθένας και πόσο “μέτρο” διαθέτει.
    2. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν.

  15. avatar
    αθηνα on July 19, 2011 - (permalink)

    Αγαπητέ Σήφη,
    Αν νομίζεις οτι, με το να μου κραδαίνεις και ολίγον Bertrand Russel πως έχεις απαντήσει στις ”αρλούμπες” μου,απατάσαι πλανην οικτράν.Οταν αύριο κληθείς να πληρώσεις τα σπασμένα του Χριστόφια [30.000 ευρώ χρεωμένος ο κάθε Κύπριος] τότε θα καταλάβεις ακόμα και εσύ. Οσον αφορά τον stamar, μας ενώνει αγαπητέ μου, ο μηχανισμος στήριξης που μπαίνουμε οσονούπω!

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS