Skip to content

What Needs to Be Done

Posted by (Author) on August 16th, 2011 - 12 Comments
avatar

The Cyprus government faces three monumental challenges. First, a UN-imposed “deadline” recommends that the forever on-going negotiations over the reunification of the island must come to a successful end by October.  Second, the lost trust of the citizens and respect towards authority has to be restored. Third, the structural problems that the economy faces must be identified, understood, and resolved by a government that has yet to convince the domestic and foreign markets that it has the capacity and the will to do so.

Never has the Republic, since the post-invasion history of the island, been confronted with such serious, and co-existing challenges. Now, the government is asked to deal with these challenges promptly before the situation gets out of hand. So far, it failed to do so.

Can the situation get better before it gets worse?  Yes, but it requires strong initiatives on behalf of the government. Here are my humble thoughts.

Put the negotiations for reunification of the island on hold for now. This removes some uncertainty on the future of the Cyprus economy and allows the government to focus on the economy. It is unrealistic to assume that this or any other government has the capacity to solve both the Cyprus problem and the unfolding economic crisis simultaneously. It is simply impossible. And no solution will be sustainable and welfare enhancing for both communities if it comes during times of hardship and times of distrust for the authority. The economic crisis, locally and globally, along with the threatening remarks from Turkey provide the perfect backdrop for putting the negotiations aside for now.

Dedicate all resources to navigating the economy out and not into the crisis.  A successful resolution of the crisis will bring social stability and will raise the chances that the two communities have in finding a viable and long-lasting solution.

Accept that (i) the mess is not as big as it seems (ii) the objective must be macro-economic stability in the long term and not in the short term, and (iii) some sacrifices in the short term will be unavoidable.

Paradoxically, the economic crisis is much bigger than many anticipate, but smaller than you think.  The failure to understand the weaknesses in the system and to act promptly and with determination makes the crisis bigger than many think. On the other hand, in relative terms, the dire economic conditions that the other economies face make the crisis seem smaller. Consequently, to Cyprus’ favor, it takes less work to make the economy look stronger when the rest of the world is in deeper trouble. This is a manageable crisis.

But the government must finally act.  The delay only exacerbates the problem so that any future actions have to be bigger, bolder, and more painful. And there is a fear that the measures may come too late, when the economy spirals out of control.

As you think about these measures, hopefully for not too long, consider whether you want to address the structural problems in the economy, or provide short-term solutions. The former will make the economy more competitive, will bring macro-economic stability, and provide jobs for the youth. It will also bring respect. The latter will satisfy the few, domestically, but will pass on the problem, albeit bigger, to future governments and generations. There is really no choice. A socially responsible government has to fix the structural problems in the economy. You are choosing to take a different path and this is worrisome.

The country is blessed with strong institutions, hard working people, and a high quality educational system that makes all citizens proud. Overall, public sector employees work with dignity, professionalism, and care. We must be grateful for their work and from time-to-time we must acknowledge their contributions.

But we must also acknowledge that this is the time to reduce some of the government spending and to contain the size of the public sector. We must also maintain our status as a financial center at all costs.  Being a financial center offers high employment for the locals, high paying jobs, high rents, large tax revenues for the government, international connections, high liquidity to our banking sector that is used to finance development projects, and positive spillovers to other sectors in the economy, mainly services related.  The consequences of even a reduction in the size of the off-shore sector, let alone a loss of the status as a center, will be devastating.

The economy sits at a crossroad. There are two paths, and each leads to exact opposite outcomes. Make no mistake, the future of the country is in your hands. Think responsibly and focus on the path that is right for the long-term not just the short-term. With some common sense and courage, you will help the country emerge out of this crisis and become stronger. As economists say, never let a good crisis go wasted. This is your time to shine. Use the power you have for the benefit of the country and the country will be forever grateful for what you will have achieved in such turbulent times.

Dr. Alexis Antoniades

Visiting Assistant Professor, Economics

Georgetown University School of Foreign Service and QNFSP, Office of the Heir Apparent State of Qatar.

 

Categories → Οικονομία

12 Comments
  1. avatar
    αθηνα on August 16, 2011 - (permalink)

    Ενα εξαιρετικό άρθρο.Το ασπάζομαι ανεπιφύλακτα μέχρι κεραίας!

  2. avatar
    ... on August 16, 2011 - (permalink)

    Η πρόταση για παγοποίηση των συνομιλιών λόγω της οικονομικής κρίσης χρήζει της δέουσας συζήτησης. Αν υπάρχει τρόπος να παγοποιηθούν οι συνομιλίες χωρίς να επιρριφθούν ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά, πρέπει σίγουρα να σκεφτούμε αυτή την πρόταση πολύ σοβαρά.

  3. avatar
    αθηνα on August 16, 2011 - (permalink)

    Απολογούμαι που κάνω κατάχρηση του blog που μας φιλοξενεί,αλλά νοιώθω την ανάγκη να επισημάνω το εξής: Είναι κρίμα να στερούμαστε τις υπηρεσίες λαμπρών επιστημόνων του επιπέδου του κ.Αντωνιάδη – εμείς οι ξερόλες.Το ”φτωχό” Κατάρ όμως, κάτι περισσότερο θα ξέρει.

    • avatar
      mariaki on August 17, 2011 - (permalink)

      Αγαπητη Αθηνά το “φτωχό” Κατάρ έχει 4 εως 5 φορές μεγαλύτερο ΑΕΠ απο το δικό μας. Επίσης η συμμετοχή της Βιομηχανίας στο ΑΕΠ ήταν πριν λιγα χρόνια (2007) γύρω στο 70,8%.

      • avatar
        αθηνα on August 17, 2011 - (permalink)

        Mariaki,μα εγώ αυτό ακριβώς είπα.Οτι δηλαδή ακόμα και μιά πάμπλουτη χώρα -όπως το Κατάρ- χρειάζεται άξιους οικονομολόγους σαν εμπειρογνώμονες,ενώ εμείς ανακυκλώνουμε κουρασμένους συνταξιούχους σε κρίσιμα πόστα,μόνο και μόνο γιατί είναι κομματικοί φίλοι του προέδρου.Εκτός κι αν δεν πρόσεξες ότι τη λέξη ”φτωχό”Κατάρ, την έβαλα σε εισαγωγικά.

  4. avatar
    panayiotis on August 16, 2011 - (permalink)

    Αλέξη, δηλαδή περιμένεις από ένα άτομο το οποίο ήταν εργαζόμενος στο ΑΚΕΛ από το 1974, που το μόνο που ξέρει είναι να φέρνει ψήφους στο κόμμα, να διαβάσει το άρθρο σου και να καταλάβει κάτι ή ακόμη περισσότερο να κάνει κάτι;

    Αυτός ο άνθρωπος έχει χάσει επαναστάσεις και κινήματα (πτώση κομουνισμού, ψηφιακή επανάσταση, βιομηχανοποίηση Κίνας, ανάπτυξη Κόλπου, εξέγερση Αιγύπτου, Τυνησίας, Λιβύης, Συρίας, την Ε.Ε., το Ευρώ, facebook και twitter, πράσινη οικονομία και άλλα) και περιμένεις να κάνει την δική του επανάσταση;

    • avatar
      αθηνα on August 16, 2011 - (permalink)

      Αγαπητέ Παναγιώτη,νομίζω τον αδικείς τον Πρόεδρο.Και ψηφιακή τηλεόραση-με κόστος 50 εκατομμύρια για αποκωδικοποιητές- έχουμε,και απο facebook γνωρίζει[ο γιός του κάνει καθημερινά αγώνα για να προστατέψει το προεδρικό απο τους αγανακτισμένους].

  5. avatar
    Andreas G on August 16, 2011 - (permalink)

    O k, Antoniadis mas leei ligo polloi ta gnosta… Alla to na isigete pagosoun oi sinomilies einai toulaxisto gelio.. Tha sinistousa na diavasi i na mathi pou vriskomaste me to olo thema, pws vlepoun oi eterimas mas to thema, kai ti epiptosis exei stin oikonomia

  6. avatar
    costas g. on August 16, 2011 - (permalink)

    Politicians and diapers have one thing in common. They should both be changed regularly, and for the same reason.

  7. avatar
    strovoliotis on August 16, 2011 - (permalink)

    Indeed managing both the Cyprob as well as the economy seems a monumental task. But so are the challenge and the potential benefit of dealing and resolving both issues.

    The serious and regrettably very realistic doubt is whether the government has the will and the guts to proceed and succeed in either issue…

    Realistically speaking though, the negotiations cannot be put on hold. We are not in a position to suggest or even unilaterally walk out and get out without any cost.

    Not just because the political implications will be damning, but also because as long as the negotiations are on hold, everything else will keep moving, making the terms of the next stage, whenever that is, much worse for us.

    We have seen that in the past.

    So under the circumstances, it would be a good idea to prepare ourselves for a double – dip catastrophe :)

  8. avatar
    Marios Shinas on August 16, 2011 - (permalink)

    Εξαιρετικό άρθρο.

  9. avatar
    mariaki on August 17, 2011 - (permalink)

    Aγαπητε Alexis Antoniades δεν θέλω να συζητήσω τη θέση σου για το πάγωμα των συνομιλιών(συμφωνώ μάλλον με το σχόλιο του Andreas G. Παρόλαυτά αν δεις το θέμα από την οικονομική πτυχή μια ενδεχόμενη λύση του κυπριακου θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σανίδα σωτηρίας, νέες επενδύσεις, αποστρατικοποίηση και άρα ελαττωση κονδυλιών για άμυνα άρα δημοσιονομική ελάφρυνση, με δεδομένο το μεγαλύτερο μερος ανοικοδόμησης της βόρειας κύπρου θα προέλθει απο ευρωπαικα και άλλα ξένα ταμεία κ.τ.λ.). Μιλάς για διαρθρωτικά προβλήματα χωρίς να γίνεσαι συγκεκριμένος. Είναι η έλλειψη ανταγωγιστικότητας ένα απο τα διαρθρωτικά προβλήματα που η επίλυση του θα φέρει τον ουριο άνεμο της μακροοικονομικής σταθερότητας; Αν ναι τότε γιατί η λύση πρέπει να πηγαίνει σε λογικές ελαστικοποίησης της αγοράς εργασίας και όχι σε λογικές άυξησης της παραγωγικότητας με επενδύσης σε τεχνολογικό εξοπλισμό;Σκεφτείται: είμαστε μια οικονομία που στη διαρθρωση του αεπ συμβάλλουν κατα 80% περιπου ο τριτογενης τομέας και κατα το υπόλοιπο οι άλλοι δυο.
    Ας μην ξεχνάμε ότι το ενεργητικό των εταιρειών που ασχολούνται με τα χρηματοπιστωτικά προιόντα είναι γύρω στα 100δις ευρώ(δηλαδή πόσο πιο πολύ χρηματοοικονομικό κέντρο να γίνει;).
    Μεσούσης της οικονομικής κρίσης η κυπριακή οικονομία κατάφερε να έχει ισοροπημένες απώλειες στο ρυθμό του ΑΕΠ σε σχέση με τον μέσο όρο στην ευρωπη.
    Αυτή την στιγμή με όρους κυρίαρχης οικονομικής αντίληψης η Κυπρος αντιμετωπίζει δύο προβλήματα: το υψηλό κόστος δανεισμού στις αγορές ομολόγων για χρηματοδότηση του δημοσιονομικού ελλείματος(κυρίως λόγω των υποβαθμίσεων απο τους οικους αξιολόγησης, υποβαθμίσεις που συψήφιζαν το γεγονός της προηγούμενης έκθεσης “κάποιων” ιδιωτικών τραπεζών στο ελληνικό χρέος, και το γεγονός μιας αλυσιδωτής δυσφήμησης για την κυπριακη οικονομία από τον της κεντρικής τράπεζας και ένα ράλλι δημοσιευμάτων σε γερμανικές και αγγλικές εφημερίδες), και τα τραγικά αποτελέσματα της εκρηξης στην ναυτική βάση.
    Όσον αφορά το πρωτο πρόβλημα, αυτό δεν είναι προιόν μιας μακροοικονομικής ασταθειας που προξενείται λόγω διαρθρωτικών προβλημάτων, αφου σύμφωνα με τους μακροοικονομικούς δείκτες το αντιθετο συνεπάγεται(έχω παραθεσει τα στοιχεια σε άλλο ποστ). Συνεπώς το βραχυπρόθεσμο αυτό πρόβλημα μπορεί να έχει και άλλους τρόπους ρύθμισης: αυξηση φορολογικών συντελεστών επιχειρήσεων, είσπραξη φορων που εκκρεμούν, φορολόγηση ακίνητης και κινητης ιδιοκτησίας κ.τ.λ. Επίσης είναι τόσο δύσκολο να μπορεσει η κύπρος να δανειστεί για τις βραχυπρόθεσμες άναγκες της από άλλους θεσμούς με χαμηλότερο επιτόκιο στο βαθμό που οι μακροοικονομικοί της δείκτες δεν θα αποτελούσαν τροχοπέδη για τους επενδυτές;
    Τώρα για τις συνέπειες της έκρηξης: είναι σαφες ότι η αντιμετώπιση αυτών, θα πρέπει να έχει ως υπόβαθρο της μια συνισταμένη όλων των κοινωνικών δυνάμεων . Δεν πρέπει το δυσάρεστο και τραγικό αυτό γεγονός να αποτελέσει μια ευκαιρία για να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικα και όχι μόνο συμφέροντα επιμέρους κοινωνικών δυνάμεων.
    Όπως είπες: “όπως λένε οι οικονομολόγοι, μην αφήνετε μια καλή κρίση να πάει χαμένη”. Μια καλη οικονομική κρίση που παει χαμέμη(εννοείται για κάποιους) , μπορεί να μην πηγε στα αληθεια χαμένη(τουλάχιστον για κάποιους άλλους).

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS