Skip to content

Ανισότητα και ανάπτυξη

Posted by (Regular StockWatch Contributor) on November 18th, 2011 - 16 Comments
avatar

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Finance and Development», το οποίο δημοσιεύεται από το ΔΝΤ, περιλαμβάνει δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που ασχολούνται με την οικονομική ανισότητα, και ιδιαίτερα τη σχέση της με την ανάπτυξη.

 Το άρθρο «More or Less» του Branko Milanovic συμπεραίνει ότι τα τελευταία 25 χρόνια η οικονομική ανισότητα στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ έχει αυξηθεί, παρά τις προσδοκίες ότι θα μειωνόταν. 

 Για τις χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία από το 19ο αιώνα, δηλαδή τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, η ανισότητα για πολλά χρόνια ακολούθησε τη λεγόμενη καμπύλη Kuznets, η οποία έχει μορφή αντίστροφου U, σε σχέση με την ανάπτυξη.  Δηλαδή αρχικά αυξήθηκε και έφθασε σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο προς το τέλος του 19ου αιώνα στη Βρετανία και τη δεκαετία του 1920 στις ΗΠΑ.  Μετά υπήρξε μια καθοδική πορεία μέχρι τη δεκαετία του 1970.  Τα τελευταία 25 χρόνια όμως, η πορεία αυτή αντιστράφηκε και στις δύο χώρες. 

 Η ανισότητα, σύμφωνα με το δείκτη Gini, ο οποίος μετρά την απόσταση από την πλήρη ισότητα του εισοδήματος (και έχει τις δικές του ατέλειες), αυξήθηκε στις ΗΠΑ από 35 στο 40 και στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 30 στο 37.

 Ανάλογη, αλλά ίσως περισσότερο αναμενόμενη, ήταν και η αύξηση τoυ δείκτη Gini στην Κίνα, όπου η γενική φτώχια και η σχετικά χαμηλή ανισότητα που επικρατούσε κατά τη δεκαετία του 1970 αντικαταστάθηκε με πολύ γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης οι οποίοι άνοιξαν το χάσμα εισοδήματος μεταξύ πόλης και υπαίθρου κατά μέσον όρο στο 1:3.

 Κατά την ίδια περίοδο υπήρξε επίσης αύξηση της ανισότητας σε πολλές άλλες χώρες, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ρωσία και οι υπόλοιπες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.  Όπως εξηγεί ο συγγραφέας το άρθρου, η μεγάλη αύξηση της ανισότητας στις χώρες αυτές ήταν προϊόν του τρόπου ιδιωτικοποίησης των δημόσιων επιχειρήσεων, ο οποίος δημιούργησε μια νέα τάξη οικονομικών αρχόντων, αυτών δηλαδή που είχαν στενή σχέση με την πολιτική εξουσία – δηλαδή των νέων ολιγαρχών.

 Η Λατινική Αμερική – ιδιαίτερα η Βραζιλία, το Μεξικό και η Αργεντινή – αποτελεί τη μόνη εξαίρεση στη διεθνή τάση για αύξηση της ανισότητας κατανομής του εισοδήματος.  Σύμφωνα πάντα με το συγγραφέα του άρθρου, η βελτίωση που παρατηρήθηκε σε ένα βαθμό οφείλεται σε προγράμματα κοινωνικής στήριξης και στην αύξηση της πρόσβασης στην εκπαίδευση, η οποία έδωσε ώθηση στην προσφορά εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού.  Όμως, παρά τη βελτίωση που παρατηρήθηκε, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής παραμένουν ανάμεσα στις πιο άνισες στον κόσμο.

 Διεθνώς η οικονομική ανισότητα παραμένει πολύ μεγάλη.  Το 1% του πληθυσμού της γης απολαμβάνει το 14% του εισοδήματος του πλανήτη ενώ το 20% παίρνει μόλις το 1%.  Σαν αποτέλεσμα, όταν χρησιμοποιήσουμε το δείκτη Gini για να μετρήσουμε την ανισότητα εισοδημάτων παγκοσμίως, παρατηρούμε ότι βρίσκεται σε πολύ πιο υψηλό επίπεδο από ότι είναι μέσα και στις πιο άνισες χώρες. 

 Παρόλο που η τάση του δεν είναι προς τα κάτω, υπάρχουν ενδείξεις ότι από το 2008 και μετά η ανισότητα διεθνώς έχει αρχίσει να μειώνεται λόγω κυρίως της χρηματοοικονομικής κρίσης που έπληξε περισσότερο τις πλούσιες χώρες.

Το άρθρο των Andrew Berg και Jonathan Ostry είναι ένας καταπέλτης γι΄ αυτούς που πιστεύουν ότι η ανισότητα είναι ένα από τα αναπόφευκτα κακά της ανάπτυξης.  Αυτή ήταν και η επικρατέστερη άποψη στα οικονομικά για δεκαετίες, γιατί οι οικονομολόγοι θεωρούσαν ότι η ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα της αύξησης του [φυσικού] κεφαλαίου.  Όμως η σύγχρονη θεωρία της ανάπτυξης δίνει πολύ μεγαλύτερη έμφαση στο ανθρώπινο κεφάλαιο, όπως και στην έρευνα, σαν την κυριότερη πηγή της ανάπτυξης.  Η ευρεία πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση είναι το κλειδί για την αύξηση του ανθρώπινου κεφαλαίου και για την ανάπτυξη.  Αυτό είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί σε δίκαιες κοινωνίες παρά σε κοινωνίες όπου υπάρχει μεγάλη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου.  Οι συγγραφείς του άρθρου παρουσιάζουν μια σωρεία από στοιχεία και ερευνητικά αποτελέσματα τα οποία δείχνουν ότι περισσότερη ανισότητα οδηγεί σε χαμηλότερη βιώσιμη ανάπτυξη (Sustained growth).  Μια μείωση του δείκτη Gini κατά 10% (δηλαδή από το 40 στο 36) συνδέεται με αύξηση της περιόδου ανάπτυξης κατά 50%. 

 Οι συγγραφείς εισηγούνται πολιτικές που οδηγούν ταυτόχρονα τόσο σε ανάπτυξη όσο και σε μείωση της ανισότητας όπως π.χ. ευρύτερη πρόσβαση σε [ποιοτική] εκπαίδευση και καλύτερη στόχευση των κοινωνικών παροχών και άλλων βοηθημάτων, εφ’ όσον αυτά δεν δημιουργούν άλλα αντικίνητρα.  Συμπεραίνουν ότι τα διδάγματα για τη σημερινή κρίση από τη χαμένη δεκαετία της κρίσης χρέους του 1980 ήταν ότι οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις αποδεικνύονται μακροπρόθεσμα βιώσιμες μόνον όταν τα οφέλη από αυτές καταλήγουν στους πολλούς και όχι στους λίγους. 

 Πανίκος Δημητριάδης

Καθηγητής Οικονομικών Πανεπιστήμιο του Leicester

Μέλος της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών του Ηνωμένου Βασιλείου

Categories → Οικονομία

16 Comments
  1. avatar
    Michael Olympios on November 19, 2011 - (permalink)

    Πιστεύω το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον γιατί ανοίγει τον διάλογο για ένα καυτό θέμα που θα απασχολίσει τα επόμενα χρόνια την κυπριακή κοινωνία. Είναι σημαντικό να ξεκινήσει μια επιστημονική συζήτηση γύρω από το θέμα των εισοδηματικών ανισοτήτων. Είναι προκλητικό για παράδειγμα, στην Κύπρο όπου οι τραπεζίτες επέφεραν μια τεράστια ζημιά στους μετόχους τους με παράπλευρες μεσοπρόθεσμες ζημιές και για την οικονομία, να είναι σήμερα οι ψηλότερα αμοιβόμενοι – μερικές φορές τον μισθό του προέδρου της δημοκρατίας. Άλλο το εισόδημα από επενδύσεις ή το εισόδημα του κεφαλαίου και άλλο ο μισθός. Μακάρι βέβαια οι τραπεζίτες να έκαναν συνετή διαχείριση του ενεργητικού των τραπεζών και ας έπερναν και διπλάσια. Από τη στιγμή που ο φορολογούμενος όμως καλείται να στηρίξει τις τράπεζες είναι καιρός να γίνει συζήτηση και για τους μισθούς και τα bonus των golden boys.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 19, 2011 - (permalink)

      Κ. Ολύμπιε, Γιατί πιστεύετε ότι η εισοδηματική ανισότητα θα απασχολίσει τα επόμενα χρόνια την Κυπριακή κοινωνία?
      Τόσες δεκαετίες και δεν την απασχόλησε, τι θα αλλάξει τα επόμενα χρόνια? Προς το παρών φαίνεται ότι δεν απασχολεί όσο θα έπρεπε τους φίλους του blog. Εχτός εάν τους προβλημάτισε σε τέτοιο βαθμό που η αντίδραση θα έρθει με κάποια καθυστέρηση.
      Εάν ο μισθός κάποιου είναι αισθητά πάνω του μέσου όρου, τότε μήπως να μην επείγεται για εισοδηματική ισότητα?
      Καί δυό λόγια γιά το παράδειγμα που σας ενόχλησε ιδιαιτέρως.
      Μας λέτε ότι οι τραπεζίτες επέφεραν τεράστιες ζημιές στούς μετόχους. Δεν είναι οι μέτοχοι που μπορούν να επέμβουν καί να μειώσουν τους μισθούς των τραπεζιτών? Καί γιατί μόνο να μειώσουν τους μισθούς τους καί να μην τους διώξουν?
      Εάν καί όταν ο φορολογούμενος καλεσθεί να στηρίξει τις τράπεζες, δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα είναι σε θέση να συζητήσει τους μισθούς καί τα bonus των τραπεζιτών, όπως εισηγείστε. Εάν ιδίως η στήριξει επέλθει μέσω αγοράς προνομοιούχων μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου.
      Προσωπικά δεν γνωρίζω το ύψος του μισθού των τραπεζιτών.
      Εχω εύλογη υποψία όμως, ότι όντως είναι αρκετά ψηλοί.
      Άκουσα κάπου να λένε, ότι όταν ένας τραπεζίτης υπουργοποιήθηκε, καί κάποιος τον ρώτησε την επομένη πως νοιώθει, απάντησε, ”Φτωχότερος”. Αναφερόμενος προφανώς στον υπουργικό μισθό που θα έπαιρνε σε σύγκριση με αυτόν που είχεν ως τραπεζίτης.

    • avatar
      The Invisible Hand on November 20, 2011 - (permalink)

      κ Ολύμπιε

      Καλά τα λές όταν γράφεις “Είναι προκλητικό για παράδειγμα, στην Κύπρο όπου οι τραπεζίτες επέφεραν μια τεράστια ζημιά στους μετόχους τους με παράπλευρες μεσοπρόθεσμες ζημιές και για την οικονομία, να είναι σήμερα οι ψηλότερα αμοιβόμενοι – μερικές φορές τον μισθό του προέδρου της δημοκρατίας”.

      Με την πολύ ορθή λογική σου δεν πρέπει να δούμε και τες τεράστιες ζημιές που μας επέφεραν οι εκάστοτε Προέδροι της Δημοκρατίας οι Υπουργοί τους, οι Βουλευτές μας που συλλογικά ευθύνονται για ΟΛΕΣ τες κακοτοπιές και “ατυχίες” που μας βρήκαν; Αξίζουν αυτοί οι άνθρωποι τους μισθούς τους και τα οφελήματα που παίρνουν; Χρειάζεται να αναφέρουμε ονόματα;

      Και γιατί να μην περιλάβουμε στη λίστα των υπεραμοιβόμενων και τους ανώτερους δημόσιους υπάλληλους που βλέπουν μεν τα λάθη πριν να γίνουν αλλά “ακολουθούν εντολές” της πολιτικής ηγεσίας σαν να ήσαν κλητήρες Α7 κάποιου υπουργείου;

      Είναι πολύ σωστό η αμοιβή να είναι ανάλογη από τα αποτελέσματα για όλους μας.

  2. avatar
    Παρατηρητής on November 19, 2011 - (permalink)

    Ολύμπιε ,
    σωστά ίσως τα όσα λες για τους τραπεζίτες και την ασύνετη πολιτική τους. Ασύνετη πολιτική όμως έκαναν και κάποιοι άλλοι με τις αγορές μετοχών στο χρηματιστήριο και ήθελαν (και θέλουν ακόμα) κάποιους άλλους να πληρώσουν τις ζημιές της προσωπικής τους αφροσύνης και της απληστίας τους για εύκολο κέρδος.

    ΥΓ1:δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από το πιο πάνω σχόλιο, και εγώ έπεσα ως ένα βαθμό θύμα της ίδιας παράνοιας που μας έπιασε όλους τότε με το χρηματιστήριο, αλλά δεν ζήτησα και δεν ζητώ από κανένα να μου πληρώσει τις ζημιές μου.

    ΥΓ2:όλα τα λύσαμε, και την χρηματηστηριακή και τη δημοσιονομική κρίση και τώρα με τοn …Gini έμεινε να ασχοληθούμε !!! (έλεος πια!)

    • avatar
      P. D on November 20, 2011 - (permalink)

      You obviously do not get it. Here is an alternative pointer:

      “The deeper underlying causes and effects of the financial crisis are to be found in increasing income inequality.” Discuss with particular reference to a country of your choice.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 20, 2011 - (permalink)

      Αγ. Παρατηρητή (αλλά καί κ.Ολύμπιε),
      Οι μισθοί των Κυπρίων τραπεζιτών καί το χρηματιστήριο μας, είναι παρανυχίδες μπροστά στην πραγματική Ευρωπαϊκή κρίση που αντιμετωπίζουμε γενικά καί την Κυπριακή ειδικά.
      Μακάρι να βρεθεί το αντίδοτο γιά να ξεπερασθεί η κρίση καί μετά βλέπουμε.
      Σαν απλός πολίτης καί layman, πιστεύω η Κύπρος ούτε χρειαζόταν ούτε χρειάζεται χρηματιστήριο.
      Αγαπητέ Παρατηρητή, μιά μικρή αλλά καλοπροαίρετη παρατήρηση.
      Δεν είμαι καί δεν μπορώ να είμαι δικηγόρος κανενός καί περισσότερο φυσικά του κ.Δημητριάδη.
      Όμως θα προτιμούσα εάν εξασκούσατε περισσότερη αυτοσυγκράτηση καί παραλείπατε το ΥΓ2.
      Η απόσταση της αγένειας από το καυστικό humor, είναι τόση όση διάνυσαν οι Αμερικανοί αστροναύτες, και επομένως αγεφύρωτη.

  3. avatar
    Επιλήσμων on November 19, 2011 - (permalink)

    Προσωπικά βρίσκω το άρθρο του κ.Δημητριάδη πολύ ενδιαφέρων διότι συνδέει άμεσα την ανισότητα των εισοδημάτων ενός πλυθησμού με την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
    Τουλάχιστο όσους πιστεύουν ότι μέσω της ανάπτυξης (καί όχι μόνο μέσω της μείωσης των κρατικών εξόδων) θα βγούμε από την οικονομική κρίση.
    Αυτούς που καί λόγω ιδεολογίας τους ενδιαφέρει η μείωση της ανισότητας, εάν αυτή η θεωρία αποδειχθεί ορθή, τότε το όφελος θα είναι διπλό.

  4. avatar
    Yiannis Papamichael on November 20, 2011 - (permalink)

    Το άρθρο του καθηγητή αν και πολύ καλό νομίζω είναι άκαιρο. Αυτή την περίοδο η ανισότητα είναι το τελευταίο που απασχολεί την Κυπριακή κοινωνία. Εκείνο που μας απασχολεί είναι οι στρατιές των ανέργων, η ύφεση και η επικείμενη μας προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης. Και παρά το ότι η κοινωνία ανησυχεί για το τι ακολουθεί η κυβέρνηση περί άλλων τυρβάζει.

  5. avatar
    Σοφία on November 20, 2011 - (permalink)

    Κρατώ από το άρθρο την έμφαση που δίνει η σύγχρονη θεωρία της ανάπτυξης στην έρευνα, καθώς και τη σημασία της ευρείας πρόσβασης σε ποιοτική εκπαίδευση.

    Κάτι που νομίζω πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ο κίνδυνος να υποβαθμιστεί η ποιότητα της υποχρεωτικής δημόσιας εκπαίδευσης, (κίνδυνος ορατός και με ολέθριες συνέπειές της στο παρόν και το προσεχές μέλλον), όταν το κριτήριο της “εξοικονόμησης πόρων” αντικαθιστά τα ποιοτικά κριτήρια στις αποφάσεις του κράτους για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου.

    Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό στην Κύπρο τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στην οικονομική κρίση, στην πλειονότητά τους, είτε αγνοούν επιδεικτικά το χώρο της εκπαίδευσης, είτε τον παρουσιάζουν ως τον πλέον σπάταλο και άχρηστο τομέα του δημοσίου.
    Επιτέλους και ένα άρθρο που αποδίδει στην εκπαίδευση – και δη τη δημόσια – τη σημασία που της αρμόζει.
    Και που μπορεί να φωτίσει τα κίνητρα των νεοφιλελεύθερων κατηγόρων του κράτους πρόνοιας, και δη της δημόσιας εκπαίδευσης.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 22, 2011 - (permalink)

      Αγ. Σοφία, Συμφωνώ πλήρως με την έγνοια σας γιά την ποιότητα της υποχρεωτικής δημόσιας εκπαίδευσης, δηλ. Δημοτικό,Γυμνάσιο,Λύκειο.
      Γιατί όμως ανησυχείτε ότι υπάρχει κίνδυνος να υποβαθμιστεί η ποιότητα της?
      Κάτι που έχει φθάσει στο ναδίρ, δεν κινδυνεύει με περαιτέρω υποβάθμιση.
      Ακούω για χρόνια περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στη Κύπρο. Η μόνη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που έχει περιπέσει στην αντίληψη μου τα τελευταία 50 χρόνια, είναι η αλλαγή στη βαθμολογία των μαθητών απο το Α,Β,Γ,Δ στην κλίμακα 1-20.

  6. avatar
    Michael Olympios on November 21, 2011 - (permalink)

    Προς Παρατηρητή

    Είναι ορθή η επισήμανση ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι επενδυτές κυριεύτηκαν από την απληστία, αυτό που ονόμασε ο Greenspan irrational exuberance, ωστόσο αυτό δεν μειώνει τις ευθύνες της πολιτείας οι οποίες είναι και καταγραμμένες τόσο στο πόρισμα της βουλής όσο και της κυβέρνησης. Ούτε βέβαια μειώνει τις ευθύνες της ΚΤ η οποία ενώ εντόπισε έγκαιρα τότε το πρόβλημα δεν έπραξε όσα μπορούσε να πράξει με βάση τον τραπεζικό νόμο. Είναι από τότε παρεμπτιπτώντος που άρχισα να μελετώ θέματα εποπτείας και της ΚΤ.

    Αντιλαμβάνομε βέβαια ότι κάποιοι από το blog έχουν και άλλες πολύ σημαντικές έγνοιες κ. Παρατηρητή (θα πάμε και στη βουλή σήμερα το πρωϊ) αλλά πιστεύω ότι και αυτά τα θέματα θα πρέπει να μας απασχολούν.

    Προς Επιλήσμων
    Πιστεύω ότι το θέμα των εισοδηματικών ανισοτήτων θα απασχολίσει την κοινωνία τα αμέσως επόμενα χρόνια διότι η κρίση πλήττει σοβαρά τη μεγάλη μεσαία και χαμηλά εισοδηματική τάξη διευρύνοντας προκλητικά το χάσμα εισοδημάτων, κατά τον τρόπο που το ξέρουμε σε άλλες αναπτυγμένες οικονομίες. Αυτό όμως που θα έλεγα είναι ότι αυτές οι ανισότητες είναι ήδη προκλητικά μεγάλες μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, ασχέτως αν σε κάποιες περιτπώσεις οι αμοιβές κάποιων δημοσίων λειτουργών θα έπρεπε να ήταν πολύ ψηλότερες. Γι’αυτό όμως δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά το σύστημα που έχει ισοπεδόσει τα κίνητρα και δεν υπάρχει αξιολόγιση στον δημόσιο τομέα. Το φαγοπότι στους λεγόμενους ημικρατικούς συνεχίζεται.

    • avatar
      Επιλήσμων on November 23, 2011 - (permalink)

      Το “σύστημα” που αναφέρεστε ότι φταίει, είναι φυσικά το πολιτικό σύστημα.
      Καί το πολιτικό σύστημα δεν είναι κάτι θεωρητικό σε αυτή την περίπτωση που μιλάμε αλλά αποτελείται από ανθρώπους. Καί επομένως ανθρώπους που υστερούν.
      Δεν πιστεύω ότι η Κύπρος δεν διαθέτει τους κατάλληλους. Απλώς οι κατάλληλοι δεν ενδιαφέρονται να αναμειχθούν με το σύστημα.
      Δυστυχώς οι πολιτικοί μας, αντί να είναι ηγήτορες έχουν καταντήσει να είναι ουραγοί των αδυναμιών του πλήθους.

  7. avatar
    P. Demetriades on November 21, 2011 - (permalink)

    Thanks for your comments. I do not agree that this article is untimely.

    If the solutions for the current crisis exacerbate in Europe and in Cyprus exacerbate income inequality, they will undermine the recovery and long-run growth. A decade of stagnation may well follow, as a result.

    Moreover, some fail to see that the sub-prime crisis itself was a symptom of growing income inequality in the US. Sub-prime lending was thought of, badly, as a cheap fix for these inequalities.

    The lack of interest by the majority of economists on these sorts of issues is by itself very telling, another big failure of the discipline.

  8. avatar
    ThomasT on November 21, 2011 - (permalink)

    Συμφωνώντας με τον κύριο Δημητριάδη να αναφέρω ότι κατά τα τελευταία 15 χρόνια ο μέσος πραγματικός μισθός στην Κυπριακή οικονομία αυξήθηκε κατά 20% (δηλαδή σχεδόν καθόλου) ενώ η ιδιωτική κατανάλωση αυξήθηκε κατά 80%. Η διαφορά προφανώς – στον μεγαλύτερο βαθμό – χρηματοδοτήθηκε από υπέρμετρο δανεισμό.
    Είναι ακριβώς αυτό το φαινόμενο που παρατηρήθηκε και στις ΗΠΑ αλλά και τις χώρες ΕΕ: Δηλαδή ανάπτυξη βασισμένη σε μη βιώσιμη βάση (υπέρμετρο δανεισμό) που οδηγεί σε φούσκες, που σκάσουν και επιφέρουν την ύφεση.

  9. avatar

    Υπάρχουν στοιχεία για το Gini της Κύπρου?? Δεν πάμε άσχημα. Η Κύπρος βρίσκεται στην 18η θέση μεταξύ 134 χωρών παγκοσμίως στην δίκαιη κατανομή του πλούτο αλλά δεν έχω βρεί διαχρονικές τάσεις. Αν αυξάνεται η ανιστότητα τότε πρέπει να μας απασχολήσει, διαφορετικά πρέπει να ψάξουμε αλλού για τα προβλήαμτα μας.

  10. avatar
    P. Demetriades on November 22, 2011 - (permalink)

    I don’t know about the trends in Cyprus but it is disappointing that no academic seems to be working on this issue (I hope I am wrong).

    In the UK, growing inequality has made the headlines today (I have just been interviewed on BBC Radio about this). See:

    http://www.guardian.co.uk/business/2011/nov/22/high-executive-pay-corrosive-economy

    http://www.bbc.co.uk/news/business-15827683

Leave a Reply

Note: XHTML is allowed. Your email address will never be published.

Subscribe to this comment feed via RSS